Het lichaam heeft zo zijn eigen oplossingen en de geest ook, geef het tijd.

Ik las deze week een artikel wat me toch wel bezig houdt. Zeker omdat ik het fenomeen van dichtbij kan observeren. Sterker het heeft een groot gedeelte van mijn leven gekleurd en door het lot en de genen maak ik het nog steeds van dichtbij mee.

Het gaat over de mens en zijn worsteling met zijn geest. En dan met name wanneer het mis begint te lopen.

In het artikel stelde een psychiater dat men tegenwoordig te snel naar medicatie reikt, teveel experimenteert en te weinig aandacht heeft voor de inhoud van ‘het systeem’ wat men tracht te repareren. De mens zelf en de antwoorden die zijn lichaam en geest al formuleren.

Want daar zou wat meer op gelet moeten worden, die inhoud die namelijk zelf al verwoede pogingen doet om de zaak recht te trekken. Het lichaam wat al antwoorden tracht te formuleren voor het probleem door symptomen op te hoesten die de speurtocht in de goede richting kunnen drijven. De geest die probeert te vertalen wat het conflict is, door let wel, vaak zeer eigenaardige vondsten om de druk van de ketel te halen. En het getroffen individu om zijn hele hebben en houden in een andere samenstelling in een zelfde pakketje te wringen.

En dat is eigenlijk wat ik na een jarenlange speurtocht naar wat de werkelijkheid omvat moet beamen. Een psychiatrisch ziektebeeld is meer dan die mens alleen, het is een antwoord op een probleem. Een probleem waar op dat moment geen oplossing voor is maar wat in de loop van de tijd wel hanteerbaar kan worden in de context waarin men leeft. Men kan alleen trachten te begrijpen wat het probleem is en waarom lichaam en geest dit antwoord gevonden hebben.

Men zou zich dus meer tijd, geduld en aandacht moeten nemen. En minder snel de zaak met chemische middelen moeten dempen. Want dan is er wel ogenschijnlijke aanpassing aan het probleem maar geen oplossing. Dit resulteert dan maar al te vaak in een lethargische staat van zijn en een moedeloze schikking in het lot.

Zelf denk ik wel eens dat er meer scholing zou moeten komen over karakters en hoe hier het beste mee om te gaan. In relaties is dit immers een terugkerend thema en juist het trachten te wringen in een hokje roept onwillekeurig een conflict op. Met alle desastreuze gevolgen van dien. Niet alleen voor die mens maar voor zijn gehele omgeving.

Een mens is namelijk meer dan zijn genen en herseninhoud alleen. Hij is een complex geheel in een complexe omgeving in voortdurende staat van verandering. En hij KAN leren hier mee om te gaan.

 

 

Advertisements

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s