Het blijft toch een beetje als een koffievlek op een zomers bloesje.

De laatste paar zomers trekken me steeds weer in melancholische sfeer. Niet dat het weer slechter is dan anders. Het zal de opeenvolging van gebeurtenissen zijn, die me meer dan ooit stilzetten bij het leven.

Het is als lopen over een kerkhof, rustig de tijd nemend, in een idyllische stilte. Hier en daar hangt een verwaterde polaroid als laatste gedachte aan het kruis. Esthetisch in al zijn onvermogen en juist daarom prikkelend voor de geest.

Het zal mijn vader zijn die zijn scooter niet wenst in te ruilen voor een scootmobiel of mijn broer die moeizaam over de tegels schuifelt. Het zullen de gedachten zijn over mijn moeder en hoe waar haar uitspraken achteraf geworden zijn.

Misschien zijn het zelfs de gesprekken die ik voer. Meer en meer gaan ze over het trachten te begrijpen van een levensweg. Over de zin van ervaringen en wat je ermee moet.

Of hoe je de schaamte voorbij kunt om deze te delen. Om misschien die ene persoon te helpen om juist het grote verschil te maken voor de rest van zijn levensloop.

Juist een kleine vonk van vertrouwen kan het vuur blijven onder het creatief vermogen en het kan zelfs in een klein gebaar .

Zelf dank ik nog altijd mijn dierbare buurman Frits, een klein keuterboertje met groot kunstzinnig talent. Het talent van vrijheid, geborgenheid en vreugde in het dagelijkse eenvoudige bestaan. En het feit dat hij mij onvermoeibaar elke dag weer halen kwam, me hoog tillend over het beknellende groene hek.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s