Vaak wordt een ernstige ziekte als schizofrenie ondanks alles in een ‘romantisch’ licht gezet.

Ik heb hier toch een beetje moeite mee. Het is alsof je een bepaalde waarheid niet onverbloemd mag vertellen. Uit compassie, behulpzaamheid, niet erger maken, draaglijker, meer acceptabel en minder afschrikwekkend of ‘what ever’. Wat overigens menselijk gezien zeer te waarderen is, alleen het is niet eendimensionaal.

Het is meer waarschijnlijk een verhaal met verschillende concequenties en wel ‘hoe heeft welk individu wat beleefd’. En dit kan een wereld van verschil maken van persoon tot persoon.

Doordat de gemiddelde burger niet veel ervaring heeft met deze ziekte en men toch kennis over wil dragen wordt het al heel snel een ‘spannend’ verhaal met een opwekkend slot. Na tijden in een soort van psychologische triller geleefd te hebben, komt de hoofdpersoon door medicatie weer tot onze realiteit. En leeft dan, zij het enigszins beperkt, zijn leven zinvol door. Alhoewel ik laatst een filmpje zag waarin een professor uitsprak dat deze patienten elke dag in rouw verkeren en een stuk verlies nooit meer te helen is. Is dit naar mijn mening toch nog steeds een verhulde uitspraak.

Het lijkt of men bang is om een stuk drama van stal te halen wat wel de enorme emoties afdekt van de invloed van ‘zulke’ mensen op hun directe omgeving. De gigantische impact die het op relaties en gezinnen kan hebben. De krassen in zielen, onverhoeds aangebracht, alleen al omdat een diagnose vaak lang op zich laat wachten. Zo’n ziekte komt namelijk niet uit de lucht vallen en kent een aanlooptijd van vaak vele jaren, waarin uiterst vreemd gedrag geplaatst moet worden.

Voordat werkelijk doordringt dat men met een ziekte te maken heeft, zijn er ontelbare andere conclusies verbonden aan de gedragingen. Van uiterst gek en zonderling, tot asociaal en onwillend. Van aggressief tot angstig, van lui tot dwingend.

Wat denkt U dat dat met kinderen doet, partners doet, broers en zussen doet en tenslotte met ouders en grootouders doet.

Men zou moeten beseffen dat allen hierboven genoemd een andere invalshoek hebben met een andere verhouding tot en nauwelijks beschikken over kennis of in staat tot ontrekken aan dit fenomeen.

Een huis kan dan steeds minder een thuis zijn en niet alleen voor de patient.

Het kan ‘de story of your live’ worden in beleving waarvan de impact voor de betrokkenen zich maar deels overlapt.

 

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s