Wellicht dat ervaringsdeskundigen die ‘trauma’ van generatie op generatie hebben zien doorgegeven worden.

Toch een wat specifieker beeld kunnen schetsen bij dsm_whitpaper_7.

http://www.boompsychologie.nl/documenten/uitgeverij_boom/whitepapers/dsm_whitepaper_7_ptss.pdf

Ik kan alleen vanuit mijn eigen ervaring – en intense zoektocht naar de waarheid – praten en ben doordrongen van het feit dat het zeer complexe materie is. Toch wil ik mijn bevindingen niet voor mezelf houden. Om het helemaal helder te verwoorden zal ik er een boek aan moeten wijden. Pas nu na 56 jaar ervaring sta ik op het punt dat ik in staat zou zijn om een analyse te geven van het gebeurde die beklijft. En dan nog zal het grotendeels mijn ervaringen en waarnemingen behelzen. Maar met een sterke analytische geest en veel studie kom je een eind op weg. De meerwaarde voor de ander zijn de stappen die genomen zijn om tot hier te komen. Deze kunnen voor elke andere situatie ook nagelopen worden, waardoor er inzicht kan ontstaan.

In dit whitepaper worden zeer specifieke criteria aangehaald en ik wil hier toch mijn stem tegen verheffen. Zeker omdat er ook nog zoiets bestaat als opeenstapeling van trauma gedurende life events die uiteindelijk ook in burn-out en PTSS kunnen resulteren. Waarbij ik dan ook nog de opmerking wil plaatsen dat EMDR nog steeds gezien wordt als een van de verlossers. Terwijl toch al langere tijd bekend is dat dit bij complex trauma niet het geval is.Gelabeld Helaas is dit niet algemeen bekend bij veel praktijken.

Al meermalen is er de roep geweest vanuit verschillende hoeken om de mens als ‘heel wezen’ te beschouwen en niet als gelabeld onderdeel. Met daarnaast de opmerking dat het begrip trauma zeer breed en zeer persoonsgebonden is. Het zijn namelijk niet alleen gruwelijke rampen, seksueel geweld of dreigende dood die trauma veroorzaken.

Door zo op specifieke kenmerken te staren wordt er een incorrect beeld geschapen. De werkelijkheid is veel complexer en met veel meer triggers en factoren beladen dan een eenmalige zeer ingrijpende gebeurtenis. Ook een opeenvolging van gebeurtenissen gedurende het leven kan enorm traumatiserend gaan werken.

Wat te denken van traumatische gebeurtenissen in een jeugdsituatie samenhangend met relatieproblematiek van de ouders en/of een psychische aandoening in wisselwerking. Bijvoorbeeld een persoonlijkheidsstoornis bij beide ouders welke uiteindelijk uitmonden in een psychose bij één ouder. Waarbij in vroeger tijden bij waanbeelden en stemmen horen snel naar de diagnose schizofreen werd gegrepen. Wat heden ten dage misschien verschoven zou zijn naar dissociatie niet nader omschreven. (Het label beïnvloed wel onherstelbaar de perceptie van het omringende social stelsel, verzorgers, doctoren en kinderen) Genetische beladenheid en systeemtheorie gaan ook in mogelijke problematiek van kinderen doorberekent worden. Ook dit beïnvloed weer diagnoses.

Het kind wat herhaaldelijk in deze problematiek betrokken raakt weet zich absoluut geen raad, want het gaat veel volwassenen al het petje te boven. Een reactie kan zijn zich te onttrekken aan de dagdagelijkse spanningen, maar indien dit fysiek niet kan of toegestaan is zal uiteindelijk zijn hersenmassa voor een andere oplossing zorgen. Dissociatie is dan zo gek nog niet. Zeker indien de genetische oorsprong er al ligt. De herhaling in het systeem is dan al een feit.

De wetenschap ontdekt steeds meer op dit terrein, maar vaak krijg ik de indruk dat het overal versnipperd in specialistische termen opgeslagen ligt. Dat dit uiteindelijk ook niet meer naar het individu ‘an sich’ herleidt wordt met specifieke hersenaanleg en voorkeur voor het format waar ‘zijn computer’ op draait. Wij als mensen nemen de wereld waar door onze eigen gekleurdheid en deze is sterk afhankelijk van genetische aanleg, ervaringen in de jeugd, opvoeders en het thema van het systeem waar je in opgegroeid bent.

Menselijke hersenen zijn ingericht op patroon en herhaling, want zo leren we.  Maar de helaasheid van de dingen neemt nu wel met zich mee dat het originele perspectief van de jeugdsituatie wel eens zeer verderfelijke kan zijn voor de psyche. Dit is dan vervolgens wel de normaliteit binnen het patroon. En de hersenen zullen volgens dit vooringenomen patroon werken wat veelal onttrokken is aan de bewuste wil.

Met andere woorden; men komt weer in precies dezelfde misère en thematiek terecht als binnen het oorspronkelijke gezin heerste, omdat het nu eenmaal de normaliteit is. Om je bewust te worden van deze patronen heb je een lange weg te gaan met veel onderzoek. Onderzoek naar jezelf, onderzoek naar het systeem waar je uit komt, onderzoek naar de patronen die herhaalt worden. En dit is geen eenvoudige zaak omdat ‘het nu eenmaal de normale wereld is volgens je hersenen’.

Het bittere van dit alles is dat je dus ondanks of dankzij jezelf opnieuw in traumatiserende situaties terecht komt. Zonder dat je er iets aan kunt doen. Maar wel met een PTSS als gevolg. En er zijn nu zelfs aanwijzingen in de richting van uiteindelijk een psychisch syndroom wat uiteindelijk in een depressie, psychose of anderszins uit kan monden.

Vandaar mijn nooit aflatend pleidooi om mensen meer inzicht te geven in hun eigen psyche, de wisselwerking in relaties en omgeving en dit te plaatsen in hun persoonlijk historisch kader.

Pak de familiegeschiedenis er maar eens bij of het fotoalbum. En loop zo de thematiek eens na, wellicht dat je dan al een rode draad in handen hebt. En speur zo de herhalingen in je eigen leven eens na.

En ten slotte de Kunsten kunnen veel inzicht geven in het gevoel zonder dat je het zelf door hoeft te ploegen.

Ook verbaast het me zeer dat in deze beeld gedreven wereld er zo weinig gedaan wordt middels beeld binnen psycho analyses. Terwijl taal een constructie is die beeld beschrijft, komt beeld rechtstreeks binnen. Een gros van de mensen zou meer geholpen zijn te associëren en te duiden middels beeld dan middels taal.

 

Advertenties

7 thoughts on “Wellicht dat ervaringsdeskundigen die ‘trauma’ van generatie op generatie hebben zien doorgegeven worden.

  1. ineressant stuk. Ook je reactie over Jim van Os op LinkedIn sprak me aan. Ik ben yoga therapeut en werk al bijna 18 jaar binnen de ggz, nu met een hele andere kijk dan 18 jaar terug op psychosen en trauma… Een ding is zeker, er wordt teveel gepsychiatriseerd en stickers geplakt…
    Groet Anneke

  2. Korte reactie.
    Kinderen van 0 tot 7 of ouder zijn zo gevoelig
    dat ouders wel heel goed onderlegd om het kind helemaal perfect op te voeden.
    ik heb een intensief zelfonderzoek wat me 27
    jaar van mijn leven heeft gekost. Psychologen, psychiaters, opnamen na opnamen.
    tenslotte zit een persoonlijkheidsstoornis in hele kleine dingen die tegen je gezegd zijn toen je nog heel klein was.
    ook de psychische problemen van een ouder geven zo’n negatieve energie in een gezin dat een baby of peuter daar later een flink trauma of persoonlijkheids storing aan over kan houden.
    Ik zelf heb mijn familie meerdere malen bevraagd om er achter te komen wat er met mij was gebeurt. Tenslotte kwam ik erachter dat mijn vader dezelfde psychische problemen had die ik ook had. Het was nog voor mijn geboorte dat hij tot twee keer zelf moord heeft geprobeerd te plegen.
    Die energie krijgt een ongeboren kind mee.
    Ik wil hiermee zeggen dat een heel groot deel van de mensheid gedrags problemen heeft.
    mensen zijn gewoon niet capabel om een kind
    Een goede geestelijke basis te geven.

    1. Beste Eric,
      Dank voor je reactie. Ik kan je zelf ook zo’n beeld schetsen alleen ik heb er nog iets langer over gedaan om het uit te puzzelen. In ieder geval heeft de ziekte van mijn jongste broer en opnieuw een trauma wat tot burn-out bij mezelf leidde. Me opnieuw ertoe aangezet om me twee jaar intensief bezig te houden met trauma en psychische klachten.

      In 2004 ben ik begonnen aan een studie Autonome Kunst aan de academie te Maastricht. Ik heb me daar drie jaar lang intensief bezig gehouden met patronen en daarnaast veel gelezen op het terrein van de psychiatrie, filosofie en kunstbeschouwing. Ik heb patronen verwerkt in de fotografie en in videofilms. Je komt dan beeldend uit bij kopie, herhaling, spiegeling, schaduw, licht, tijd, standpunt, perspectief, projectie, systeem, constructie, ervaring, wijze van kijken en materie. Ook allemaal begrippen die spelen in de psyche van de mens.

      In ieder geval mijn broer hoort stemmen en toen ik hem interviewde via het Maastrichts model kwam ik een heleboel personages en omstandigheden tegen die ik in onze eigen jeugd kon plaatsen. Zo kwam ik bij de theorie uit dat onder traumatische omstandigheden de geest wel eens een uitweg kan zoeken om hier mee om te gaan zodat het individu door kan blijven functioneren. Ik zou er een boek over moeten schrijven om dit helder voor het voetlicht te tillen want het is nogal complex.

      Inderdaad het systeem van de familie waarbinnen je opgroeit en de personen waar je naar vernoemd bent zorgen al voor een psychische identificatie die de energie een bepaalde richting in stuurt. Daarnaast ontwikkel je door onbewuste keuzes of ervaringen een constructie waardoor je naar de wereld kijkt. Dat kan door het construct van een persoonlijkheidsstoornis zijn. Ook speelt je schaduw een grote rol – alles wat je van jezelf niet accepteert, door je omgeving niet geaccepteerd is of wordt en alle talenten die je ongewild niet gebruikt -. Deze schaduw is een onderstroom die mensen onbewust oppakken en als ze ongeveer dezelfde problematiek hebben kan dat desastreus uitpakken. En inderdaad de eigenschappen die jij op anderen projecteert of anderen op jou en die wezenlijk geen onderdeel zijn van jouw psyche maken het erg moeilijk. Daarnaast zijn onze hersenen ingericht op herhaling en patroon, want zo leren wij. Nadelig hierbij is dat als je opgroeit in een ‘ziek’ gezin/systeem/cultuur dit de patroonwerking wordt in de rest van je leven mits je niet voldoende inzicht hierin krijgt. Wat is van jezelf en wat is overgeleverd.

      Zo val je dus in latere relaties in herhaling en doe je dit vaak een aantal malen over in je leven tot je begrijpt wat je eigenlijke echt zelf is. Om dit te kunnen doorzien heb je inderdaad erg veel tijd, frictie en studie nodig.

      Want er zijn ontzettend veel factoren die meetellen. Het ellendige tegenwoordig is dat men de constructies gaat benoemen of nog erger een aantal labels met verschijnselen en vergeet naar de hele mens met zijn persoonlijke geschiedenis te kijken. Want de ziekte is de sleutel naar de oplossing. ‘Jouw’ geest heeft voor deze specifieke oplossing gekozen om trauma (wel of niet bewust) te kunnen verwerken. Hier praat ik dan wel buiten echte beschadigingen in de hersenen of anderszins om.

      Overigens, mijn broer heeft een andere diagnose gekregen en de behandelend psychiater bevestigde mijn theorie. Ook heb ik een keer met professor Jim van Os mogen spreken en ook deze was verwonderd dat iemand met in een opleiding in de Kunsten tot dezelfde – in grote lijnen – conclusie kan komen als iemand uit de wetenschap.

      Hoop dat het goed met je gaat,

      Met vriendelijke groeten,

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s