De slijtageslag op het gebied van vernieuwing begint zichtbaar te worden.

De werkelijkheid is altijd weerbarstiger dan de fantasie kan verbeelden. Als kunstenaar kan ik dat met recht en rede verkondigen want dat is het eerste waar je in die 10.000 uur tegenaan loopt. Wat je met je geniale brein bedenkt hebben je handen nog zo 1, 2, 3 niet uitgevoerd.

Nu is er met dat brein heden ten dage ook nogal wat aan de hand en niet in de laatste plaats een behoorlijke zelfoverschatting. Het lichaam zal het op een of andere manier toch ook moeten bijbenen! Laat het juist daar beginnen te haperen en de pracht oplossing boeddhisme light – mindfulness – staat haaks op een maatschappij die alleen maar prestatie en economie verwacht. Zelfredzaamheid is trouwens ook zo ’n zwaar overschat begrip dat meer tekenen van ‘over de schutting gooien’ dan zin vertoond voor sociale verhoudingen. Zwakke broeders zijn er altijd in elke kudde. Iets dat elke bioloog je geschiedenisproof voor kan tekenen.

De wedstrijdcultuur komt je trouwens werkelijk de neusgaten uit.  En met al die ultieme en geweldige winnaars die dit met veel lof en eer op talloze podia mogen vieren. Verdwijnt ook ergens achter de horizon dat bij elke beheersing van welk vak dan ook, er tevens een eindeloze weg vol herhaling, bloed, zweet en tranen afgelegd is. Of je moet bulken van talent of nog beter de juiste vriendenkring hebben.

En hier begint het te schuren want dan loopt het principe macht,. status en geld binnen. Juist die categorie is nauwelijks in voor vernieuwing en samenwerking want er is nogal wat te verdedigen nietwaar.

Resultaat een cultuur met een theatrale performance van jewelste. Een presentatie voor de bühne met een onwerkelijkheidsgehalte dat  virtueel nog wel te volgen is. Maar dat kant nog wal raakt door eigen overschreeuwing! Bijzonder ontmoedigend voor de mindere goden onder ons overigens, ‘want waarom zou je je in godsnaam zoveel inspannen als je met al je zelfkennis best wel weet dat je die ultieme prestatie van dat geweldige talent toch nooit kunt halen’! Laat staan in je eentje!

En dan is de spagaat compleet met als resultaat dat alles muurvast begint te lopen. De hooggespannen verwachtingen van ons verlicht brein hebben even niet in de gaten gehad dat er ook nog een lichaam te voeden is.

Want daar begon het tenslotte toch allemaal mee, gewoon de slag om fatsoenlijk voedsel, een veilige plek die een beetje aangenaam aanvoelt en wat plezier in luchtige momenten. Naast het idee dat het toch enige zin moet hebben waarom je hier rond loopt?

En die zin lijkt een beetje in elektronische waan te vervliegen. Een psychologische ongesteldheid die misschien ook in het DSM opgenomen kan worden zodat de farmacie er een nanootje tegenaan kan gooien!

 

Advertenties

Langzaam maar zeker begint de buurt waar ik in woon anders te worden.

Zeker de laan met zijn schaduwrijke bomen en een ruim uitzicht op de diverse plantsoenen en groenstroken is ongeveer hetzelfde gebleven. Hooguit hier en daar wat rommeliger. En lopend naar het station kom ik uitbundige tuintjes tegen. Sommige zelfs zo uitbundig dat ik me afvraag of al die plantjes wel overleven zullen ondanks het enthousiasme waarmee ze samengepakt de keurig afgebakende tuintjes vullen.

Toch in de vroege avond met name, geeft het modebeeld op straat een indruk die me enige tijd terugwerpt in onze geschiedenis.

Nu is mode een goede graadmeter van culturele uiting en zonder hier verder een oordeel over te hebben. Is de stap terug in de tijd momenteel nog groter dan de flats aan deze laan oud zijn. Ze stammen uit mijn geboortejaar 1957 het jaar van een verloren generatie. Dit is niet de enige generatie die als verloren te boek staat want 1986 is ook zo’n jaar en naar het zich laat aanzien komt er nu in dit tijdperk weer een aan. Zo’n 30 jaar zit er dus telkens tussen ofwel om in astrologie termen te spreken ‘een volle rondgang van de planeet Saturnus door alle sterrenbeelden, de wachter op de drempel’.

Nu wisten we al dat alles volgens patronen loopt in een cyclische vorm en dat de mens geneigd is om terug te pakken op de geschiedenis. Toch is de vaststelling van dit fenomeen telkens ook weer verrassend! Hoe is dat toch mogelijk dat er aan bepaalde wetmatigheden schijnbaar niet te ontkomen is.

Een verklarende factor is natuurlijk de op – en neergang van de economie die ook cyclisch verloopt. Eenmaal goedkope woonruimtes blijven dat ook over het algemeen. En dan zit er een logica in om ook daar de sociaal zwakkeren maar in onder te brengen. Hoewel er natuurlijke eindeloze rapporten zijn geschreven, die deze voorkeur eigenlijk als onjuist bestempelen.

Terug naar die mode en bijbehorend straatbeeld. Het wordt niet graag benoemd en het is al helemaal niet salonfähig om over onbehagen te praten. Toch is juist dat iets wat meer en meer mensen bekruipt en niet alleen omdat het Henk en Ingrids zijn. Maar omdat kleding in de vorm van ‘de aardappeleters van van Gogh’ toch wel een erg grote stap terug in de geschiedenis is. De duistere middeleeuwen komen dan op het netvlies en de taferelen van Hieronymus Bosch  zijn toch buiten erg fantasievol, ook wel erg beklemmend.

In de reguliere media zien we allemaal trendy moslima ’s met – indien ze deze dragen -designer hoofddoeken over het algemeen. Maar in het straatbeeld zijn er nogal wat vrouwen die ogenschijnlijk uit gebieden komen die wat armlastiger zijn en wij over het algemeen alleen van documentaires kennen. Nu herinner ik me ook wel uit mijn jeugd dat het vrouwbeeld toen ook niet erg vrijgevochten was. Zelf had ik er een behoorlijke hekel aan dat ik een broek onder mijn geplooide rok naar school aanmoest. (Gekscherend gezegd ‘je zag er uit als een Turk’ zonder iemand te willen beledigen maar wel veelzeggend als beeld van de eerste groep migranten) Ook het Rooms Katholieke establishment kon het dus niet waarderen om blote benen  te zien. En vrouwen hadden ook altijd hoofdbedekking op in de kerk. Trouwens thuis was het normaal dat ze een schort droegen als zedelijk, kuis en opvoedkundig persoon.

Nu schets ik hier een aantal beelden die geschiedenis zijn maar ook zeer hedendaags. De regel momenteel is om er vooral besmuikt omheen te lopen en te doen alsof het niet bestaat. Of het maakt verontwaardiging los, of erger kwaadheid.

Zou het niet geboden zijn om open dialoog hierover te openen en dan niet landelijk maar wat dichter bij huis. Want ondanks een helder verstand – en absoluut geen gene om gesprekken aan te gaan met wie dan ook –  kan je gevoelsmatig toch een sterk vervreemd gevoel krijgen in je eigen buurt. En niet iedereen verdiept zich zich in andere culturen en geschiedenis. Daarnaast ook al verdiep je je wel in dit soort zaken op alle niveau ’s van uiting ‘toch zal het wezensvreemd blijven’.

Onbehagen laat zich niet wegredeneren en heeft te maken met het onbekende dat je leefruimte insluipt. Het maakt onzeker en veroorzaakt een onderstroom die benauwend is tegen beter weten in vaak. Er alleen maar in petit comité met gelijkgezinden over praten maakt dat er nog meer groepsvorming en uitsluiting ontstaat. En het is elitair om te menen dat dit onbehagen geen vaste voet zou mogen krijgen in een beschaafde cultuur!

 

 

Bevroren in de eerste analyse van een ‘psychiatrisch’ patiënt! Hoeveel mensen worden er verkeerd behandeld!

Heel langzaam wordt me een beeld duidelijk. Eigenlijk een zorgwekkend beeld. Door voortschrijdend inzicht binnen de wetenschap veranderen er momenteel nogal wat ‘harde’ inzichten over de menselijke hersenen, haar biologie, de perceptie van de omgeving en de genetische overdracht. En eerlijk gezegd ik vind het tamelijk choquerend dat dit nauwelijks op de behandel vloer meegenomen wordt.Familie en systeem

Muurvast staat de eerste diagnose en vandaar uit stapt men eigenlijk in begoocheling want het schrift zegt de waarheid op een haast goddelijke manier!

Hoe ernstig mis kan dit zijn en wat een lange tocht om in deze onwrikbaarheid verandering te krijgen.

Gedurende een groot aantal jaren ben ik begaan met mijn jongste broer en ik moet zeggen in eerste instantie heb ik ook klakkeloos overgenomen wat men dacht dat hij zou hebben. Tot het moment dat ik niet langer aan kon zien hoe zijn situatie meer en meer verslechterde en zijn leven in wezen vergooid werd in een mistig veld van meer en meer medicijnen. Totdat hij ten lange leste haast met zijn neus over de grond voortsleepte  door het leven. In zoverre je van leven spreken kon en kunt.

Toen ik na veel aandringen de lijst van medicatie kreeg die hij allemaal ingestopt kreeg, viel ik zowat van mijn stoel. Wat een waanzin, anti-psychotica in oplopende hoeveelheid om stemmen te onderdrukken (bij veel patiënten gaan ze daar absoluut niet van weg al stop je er de ultieme portie in) antidepressiva, peppers en downers om de handel aan de gang te houden en slaapmiddelen om toch nog wat broodnodige rust te krijgen in de chaos van zijn hoofd.

De diagnose schizofrenie werd gewoon gebaseerd op de familiegeschiedenis en koudweg als ongeneesbaar te boek gesteld! Dit omdat mijn moeder ook zo gediagnosticeerd was en haar hele leven gebukt is gegaan onder de titel ‘voor altijd gek’. Met voortschrijdend inzicht en een alomvattende analyse van het ‘systeem’ waar we uit komen is echter een totaal ander beeld samen te stellen. Het beeld van een mens die gebukt ging onder traumatische ervaringen en een gemankeerde relatie. De achtergronden van de familiegeschiedenissen mee nemend zijn er nog veel meer details die tot deze andere conclusie leiden. En het antwoord van de (niet zo geletterde) omgeving in het tijdsbeeld dat toen heerste heeft een paranoia gevoed die eigenlijk gezien de situatie een normale ontwikkeling was.

Alleen het werd niet gezien als een normale reactie op een voor haar ‘zieke’ omgeving, als een niet meer kunnen handelen van overspoelende emoties en indrukken! Als een in eerste instantie overspannenheid en wellicht burn-out! Nee er werd rotsvast het etiket psychiatrisch ziek aan gehangen. Met alle gevolgen voor ons kinderen erbij, ook voor altijd getekend. Immers behept met een genetische kans om ook een ongeneeslijk psychiatrisch ziektebeeld potentieel te kunnen hebben. Welk dossier ook elke keer weer de basis is om een eigen leven aan te gaan nemen in de persoonlijke geschiedenissen van alle nakomelingen. Ook kleinkinderen dus.

De geschiedenis wordt natuurlijk altijd achteraf geïnterpreteerd het is alleen helaas zo dat zo´n analyse haast nooit op schrift wordt gesteld. Er wordt ook zelden op de gedachte gekomen dat het diepgaand interviewen van andere familieleden wel eens een totaal ander licht op de bevindingen kunnen werpen. Er wordt teveel gedacht dat de patiënt zelf wel alles in juiste context kan zetten, of dat enkele gesprekken met ouders wel voldoende weergave bieden van de realiteit. Alleen deze laatsten zijn direct betrokkenen en creëren een realiteit die vaak de aanleiding kan zijn voor de moeilijkheden van de patiënt. Niet bewust uiteraard dat is het pijnlijke, het is alleen een psychische aankleving hoe relaties nu eenmaal in elkaar kunnen zitten.  En de diepgaande  impact die het op de omgeving kan hebben.

Na de lange lijst medicatie van mijn broer gezien te hebben, ben ik overgegaan tot actie en heb een tweede diagnose geëist in een meer gespecialiseerde omgeving. Het heeft drie kwart jaar geduurd en vele malen aandringen tot men eindelijk een andere psychiater gevonden had. Omdat mijn broer een lichte verstandelijke beperking heeft ben ik steeds mee geweest. En omdat ik nogal eens ongeduldig kan worden als zaken erg lang duren heb ik uiteindelijk summier onze familiegeschiedenis – en de onfortuinlijke herhalingen die ik zelf daarna in mijn leven heb doorgemaakt – op schrift gezet. Om sneller een ander begrip te bewerkstelligen. Dat is ook gebeurt en de diagnose is verandert en men is begonnen met afbouw van medicatie.

Nu twee jaar verder en een broer die een stuk helderder is begint zich weer een ander beeld af te tekenen dat de realiteit meer recht doet. Ook omdat ik natuurlijk in een intensiever contact steeds meer zaken op het spoor kom.

Al deze tijd is nergens in het dossier van hem terecht gekomen dat hij een lichte verstandelijke beperking heeft!!!!! Dat hij bijzonder onderwijs genoten heeft en binnen elk proces meer tijd, geduld en uitleg nodig heeft om taken uit te voeren. Dat de wereld dus makkelijk complex voor hem kan zijn en dat alles meer inspanning vergt. Dat dit veel stress op kan roepen en een zekere machteloosheid oproept. Zeker omdat aan de buitenkant niet te zien is dat je hersenen wellicht moeilijkheden hebben om structuren aan te brengen en taken te organiseren. Dat daardoor een chaos ontstaat die functioneren moeilijk maakt. Zeker als een omgeving het eerder opvat als ontwijkend gedrag dan het niet kunnen uitvoeren vanwege beperking.

Dat niemand de moeite genomen heeft om niet vanuit een ziekte te redeneren maar gewoon eens te kijken wat er werkelijk aan de hand is? Dat die totale mens gewoon totaal vergeten raakt in de dwang om perse een etiket te produceren met een eenduidige uitkomst. Is toch wel een pijnlijk resultaat van blind staren en het niet meenemen van verandering en progressie in mensenlevens.

Het geluk is dat dit nu boven water aan het komen is en dat geeft kansen om het leven weer in richting van groei en capaciteit te brengen.

Voor mij geeft het wel aan dat het zorgsysteem wel degelijk kan falen ondanks alle goede intenties. Met de aantekening dat werkelijke belangstelling in een mens naast een degelijke analyse en doordringend interviewen toch geen overbodige luxe is.

En dat er vooral de aandacht gehouden moet worden bij voortschrijdende inzichten en veranderde mensenlevens. De tijd staat immers niet stil, het eens beschrevene wel.

Attack of the 50-ft. Antipsychiatrist

Mijn gedachtes staan hieronder geformuleerd. Het is een ervaringsverhaal en een conclusie die ik voorzichtig trek.

Netwerk Kritische Psychiatrie

Ik begin maar gelijk met twee bekentenissen. Allereerst: ik heb meegewerkt aan de site www.schizofreniebestaatniet.nl . There, I said it, it’s out there. Ten tweede: ik heb een aanzienlijk deel van mijn jeugd verloren aan het genieten van jaren-vijftig zwart-witte science fiction B-films. Ook best erg. Op regenachtige zondagmiddagen programmeerde de Belgische BRT steevast Britse en Amerikaanse klassiekers, en dat is natuurlijk gefundenes Fressen voor een expat. Zeg nou zelf, wie heeft er niet een zwakke plek voor reusachtige mieren, krimpende mannen, en spannende avonturen in verre melkwegstelsels?  Een bekend subgenre in dit geheel is de bedreiging van een gemiddeld middenklasse Amerikaans stadje door een wegens radioactiviteit/mislukt wetenschappelijk experiment/raar buitenaards stofje uit zijn voegen gegroeid beestje. Spinnen, mieren, schorpioenen, krabben, zelfs motten hebben eraan moeten geloven. En natuurlijk de voor mannen meest bedreigende diersoort: de vrouw. Een beetje filmcriticus was er als de gemuteerde kippen…

View original post 2.073 woorden meer

De Princes koningin mag de genodigden ontvangen.

Het kind kijkt over the all-inclusive wereld. Het is blij dat de oude man met het halflange grijze haar over haar schouder meekijkt. Zijn haar is in zwart-witte veren gevangen en hij komt uit de ‘ander’ tijd.Het kind

De zwerfkeien zullen verplaatst moeten worden, want het volk wil gezellig in een kring. Met thee en koekjes uit theepotten met gekarteld gouden randjes. Bloemetjes aan roze takjes en toefjes schuim met glazen bellen.

De randweg ligt keurig in zijn bocht, het aanstormend verkeer is me niet gewend. Het stuurt dan ook richting binnenlijn. Gelukkig want de plassen ogen vervaarlijk nat en diep en de beek durf ik niet meer te nemen.

Wat ooit dagelijkse sport kon zijn, is nu verworden tot een gapend gat. Ook de korenbloemen in het met ijzerdraad omvatte perk hangen zielig op hun behaarde steeltjes. Het insecten hotel heeft uitnodigende gaatjes maar de landingsbaan is opgehoopt met dennenappels uit het afgelopen seizoen. De hommels zijn dan ook naar andere velden verdwenen. Misschien daar, waar de paardenbloemen hun pluizen verwaaien en hun parachuutjes laten landen tussen de kamille. Zwaar leunt de theegeur tegen de strak geschoren haag coniferen. Een laatste grens tussen de ‘ander’ tijd.verdwaald

Bungalows met schommelende terrassen knarsen de benen van de pop in deukjes. Jammerlijk hangt ze vergeten, half met een lamme arm in de tere bladeren van een verdwaalde roos. Verwaaid door een eeuwig trekkende zucht van dezelfde wind. Jaar naar jaar vanuit dezelfde hoek waar de straat onbeschermd de toegang ontsluit.

Een kind babbelt vanuit het portiek van een auto gezellig tegen een oudere man. Ik nader de bosjes van een vergeten weg en loop over rottende bladeren langs druppende bomen. De lucht omvat me vochtig, zwoel en zwaar.Vroeger zocht ik hier naar eikenbladen met galbulten, bibberend en zenuwachtig voor sluipende wespen.

Bramen, ik heb ze lang niet meer gezien. Van rood naar paars naar zwart, voorzichtig trek ik er een van de steel. Zurig met een lichte toon van rijpheid loopt het sap in mijn mond. Eigenaardig dat deze struiken nog zo onbekommerd aan dit asfalt kunnen staan, met overhangende takken uitnodigend om dit vrije fruit te genieten.

Keurig legt ze alles in patroon, subtiel voorzien met een gouden randje. Dit zal de illusie aan waarschijnlijkheid van echtheid heus wel benaderen. Want zo slim is het volk nu ook weer niet.

De mooiste steen ligt tussen duizenden verborgen en elke volgende kan mooier zijn.

In stilte rukken de kleine golven aan je tenen. Kuiltjes gravend onder je voet, wassend aan de rimpels van het kleffe zand. Kleine hoopjes klitten in je holtes en spartelend probeer je die klevende klodders kwijt te raken.Italie 461 Kleine schelpjes deinen mee op geinige golven en doen je denken aan de duizenden steentjes op het grindpad daar in een ver verleden op dat stille pad voor het huis van bezige mensen.

De landweg is nog te zien in zijn oorspronkelijke opzet en molen Anna staat er mooier bij dan ik ooit in mijn herinnering opgeslagen heb. Korenbloemen en klaprozen hebben plaats gemaakt voor bloemen waarvan ik de namen niet ken, maar het koren is dan ook verdwenen. Het rode jasje heeft plaatsgemaakt voor een slank afkledend donker zwart. De poelen water langs het modderige pad worden fijnzinnig beheerst in de ribbels beton van de waterkering.

Het huis is veranderd, de boerderijen ook. Strak geschoren gazon, puntige hekken en geraniums in potten. Met een beetje fantasie lopen de kleine paardjes nog los in een grote ruige wereld en kijkt de boer iets vriendelijker naar mij om.

De zomer – uitbundig als ie is – ontsluit ook dikke zware deuren. Uitnodigend met dunne strepen licht, brandmerken ze de muur en zachtjes waaien ze verleidelijk op een ruime kier. Met een bescheiden trilling schudden ze nog eens in hun scharnieren en piepen hun onverstaanbare taal. Fluisteren verder in beelden en trekken een gouden koord van herinneringen aan dromen die nog komen gaan.Italie 555

Dromen over talenten en werk. Over wijsheid en vervulling. Over ontwikkeling en kans.

In mijn kindertijd stond ik uren te slijpen aan een mes. Daar in die duistere stal, omhuld met het door de zon gefilterd stof in kleine schitterende sterren. Langzaam draaide ik met veel aandacht aan een gesleten steen. Roestend kuchte hij elke draai weer rond en een blik water trok elk spoor weer recht. De tijd verdween onder mijn vaardige kinderhand.

Uren zat ik aan de sloot en was heerser in de waterwereld, vervaarlijk scheppend met bamboe en oude nylon. De schaatsers verjagend van hun frêle spiegel en de kikkervisjes bergend in groen beplant glas.Italie 557

De grote vijver in een zinken teil maakte – evenals het met gras gevulde luciferdoosje voor het lieveheersbeestje – de belofte niet waar. En al snel besloot ik ook alle veldbloemen maar uit mijn kransen te laten, om al zittend op een steen gewoon prinses koningin te worden. Nee, eigenlijk niet die op die erwt maar een bepaalde gevoeligheid kwam toch vaak even de hoek omkijken.

Alice in Wonderland was dan ook mijn favoriete sprookje, niet dat mijn landgoed veel onverwachte spielerei had. Ik moest ’t doen met een verdwaalde grote steen als troon en de talloze roestige blikjes op het veld werden verfijnde glazen wijn voor mijn lieve onderdanen. Het eten verzon ik er gemakshalve ook maar bij.

Net als toen verdwaal ik nog graag even in een veld met korenbloemen, blauwe beloftes van sterren die maar niet van de hemel te plukken zijn. En koesterend in deze gedachten ontmoet ik steeds meer jonge mensen met de hand aan de strijkstok en de voeten dansend licht en fijn. In een ornament van dromen, lichtend terwijl volwassenen zo onverschillig kunnen zijn.

‘Meer exposities over speerpunten’, in het nieuwe Kunstbeleid van de Rabobank.

En de speerpunten zijn o.m. voedsel en landbouw en dan hebben we het niet over Kunst. de wereld wordt te dik 001

Een wat vreemde visie, ‘want kan Kunst juist niet meer licht werpen op voeding- en landbouwkwesties’! Wat is dat toch dat de Kunsten schijnbaar helemaal uitgebannen dienen te worden?

Rabobank sluit dus haar Kunstzone in het Utrechtse hoofdkantoor en bezuinigt verder op haar Kunstbudget. Rabo is overigens niet alleen er valt nog een hele lijst aan banken, verzekeraars, andere bedrijven en musea aan toe te voegen.

Maar terug naar die voeding. Er kan op allerlei manier naar voeding gekeken worden en zeker ook op een Kunstzinnig manier. Uit die hoek zou je misschien beter eens het thema ‘smaak’ kunnen belichten. Want gezamenlijk met ‘de nieuwe voedingsmiddelen’ is er ook een nieuwe smaak massaal omarmt. En of deze zo verfijnd in elkaar steekt dat kan volgens mij bevraagd worden.

Samen met het Fastfood is ook er ook een verloedering over de gehele breedte in smaak opgetreden. En niet alleen in wat we kunnen proeven, maar ook in wat we kunnen betasten, wat we kunnen horen, wat we kunnen ruiken, wat we kunnen zien en wat we emotioneel kunnen verwerken. Allemaal zaken die een rol spelen als we aan het eten zijn. Dit zou toch een teken aan de wand moeten zijn.See you in food court 001

Om dus juist de Kunsten – welke al eeuwenlang een plaatsvervangend kader voor het opdoen van ervaring bieden – in de ban te doen. Is een volgende zet om de mensheid nog meer te vervreemden van zichzelf. En de statistieken rondom de geestelijke gezondheidszorg liegen er bepaald niet om.

De mens raakt volledig de weg kwijt en heeft veel moeite om wezenlijk contact en zin te ervaren. Waarvan overigens de financiële debacles een groot voorbeeld zijn.

Juist nu in een tijd van reorganisatie en her formeren van markt en  maatschappij zou er juist Kunst binnengehaald moeten worden om cross-over aan te gaan. Maar allereerst zou dan de gedachte dat we het hebben ‘over schilderijtjes boven de bank’ voor eens en altijd losgelaten dienen te worden.

De moderne Kunstenaar heeft wel wat anders aan zijn hoofd. Namelijk een heldere creatieve geest met een verdomd goede opleiding en een sterk analytisch en procesmatig denken dat nergens productief in te zetten is.Citroenen voor knollen

En dat heeft allemaal te maken met SMAAK, meer dan eten alleen maar wel een significant onderdeel ervan.

 

Wellicht dat ervaringsdeskundigen die ‘trauma’ van generatie op generatie hebben zien doorgegeven worden.

Toch een wat specifieker beeld kunnen schetsen bij dsm_whitpaper_7.

http://www.boompsychologie.nl/documenten/uitgeverij_boom/whitepapers/dsm_whitepaper_7_ptss.pdf

Ik kan alleen vanuit mijn eigen ervaring – en intense zoektocht naar de waarheid – praten en ben doordrongen van het feit dat het zeer complexe materie is. Toch wil ik mijn bevindingen niet voor mezelf houden. Om het helemaal helder te verwoorden zal ik er een boek aan moeten wijden. Pas nu na 56 jaar ervaring sta ik op het punt dat ik in staat zou zijn om een analyse te geven van het gebeurde die beklijft. En dan nog zal het grotendeels mijn ervaringen en waarnemingen behelzen. Maar met een sterke analytische geest en veel studie kom je een eind op weg. De meerwaarde voor de ander zijn de stappen die genomen zijn om tot hier te komen. Deze kunnen voor elke andere situatie ook nagelopen worden, waardoor er inzicht kan ontstaan.

In dit whitepaper worden zeer specifieke criteria aangehaald en ik wil hier toch mijn stem tegen verheffen. Zeker omdat er ook nog zoiets bestaat als opeenstapeling van trauma gedurende life events die uiteindelijk ook in burn-out en PTSS kunnen resulteren. Waarbij ik dan ook nog de opmerking wil plaatsen dat EMDR nog steeds gezien wordt als een van de verlossers. Terwijl toch al langere tijd bekend is dat dit bij complex trauma niet het geval is.Gelabeld Helaas is dit niet algemeen bekend bij veel praktijken.

Al meermalen is er de roep geweest vanuit verschillende hoeken om de mens als ‘heel wezen’ te beschouwen en niet als gelabeld onderdeel. Met daarnaast de opmerking dat het begrip trauma zeer breed en zeer persoonsgebonden is. Het zijn namelijk niet alleen gruwelijke rampen, seksueel geweld of dreigende dood die trauma veroorzaken.

Door zo op specifieke kenmerken te staren wordt er een incorrect beeld geschapen. De werkelijkheid is veel complexer en met veel meer triggers en factoren beladen dan een eenmalige zeer ingrijpende gebeurtenis. Ook een opeenvolging van gebeurtenissen gedurende het leven kan enorm traumatiserend gaan werken.

Wat te denken van traumatische gebeurtenissen in een jeugdsituatie samenhangend met relatieproblematiek van de ouders en/of een psychische aandoening in wisselwerking. Bijvoorbeeld een persoonlijkheidsstoornis bij beide ouders welke uiteindelijk uitmonden in een psychose bij één ouder. Waarbij in vroeger tijden bij waanbeelden en stemmen horen snel naar de diagnose schizofreen werd gegrepen. Wat heden ten dage misschien verschoven zou zijn naar dissociatie niet nader omschreven. (Het label beïnvloed wel onherstelbaar de perceptie van het omringende social stelsel, verzorgers, doctoren en kinderen) Genetische beladenheid en systeemtheorie gaan ook in mogelijke problematiek van kinderen doorberekent worden. Ook dit beïnvloed weer diagnoses.

Het kind wat herhaaldelijk in deze problematiek betrokken raakt weet zich absoluut geen raad, want het gaat veel volwassenen al het petje te boven. Een reactie kan zijn zich te onttrekken aan de dagdagelijkse spanningen, maar indien dit fysiek niet kan of toegestaan is zal uiteindelijk zijn hersenmassa voor een andere oplossing zorgen. Dissociatie is dan zo gek nog niet. Zeker indien de genetische oorsprong er al ligt. De herhaling in het systeem is dan al een feit.

De wetenschap ontdekt steeds meer op dit terrein, maar vaak krijg ik de indruk dat het overal versnipperd in specialistische termen opgeslagen ligt. Dat dit uiteindelijk ook niet meer naar het individu ‘an sich’ herleidt wordt met specifieke hersenaanleg en voorkeur voor het format waar ‘zijn computer’ op draait. Wij als mensen nemen de wereld waar door onze eigen gekleurdheid en deze is sterk afhankelijk van genetische aanleg, ervaringen in de jeugd, opvoeders en het thema van het systeem waar je in opgegroeid bent.

Menselijke hersenen zijn ingericht op patroon en herhaling, want zo leren we.  Maar de helaasheid van de dingen neemt nu wel met zich mee dat het originele perspectief van de jeugdsituatie wel eens zeer verderfelijke kan zijn voor de psyche. Dit is dan vervolgens wel de normaliteit binnen het patroon. En de hersenen zullen volgens dit vooringenomen patroon werken wat veelal onttrokken is aan de bewuste wil.

Met andere woorden; men komt weer in precies dezelfde misère en thematiek terecht als binnen het oorspronkelijke gezin heerste, omdat het nu eenmaal de normaliteit is. Om je bewust te worden van deze patronen heb je een lange weg te gaan met veel onderzoek. Onderzoek naar jezelf, onderzoek naar het systeem waar je uit komt, onderzoek naar de patronen die herhaalt worden. En dit is geen eenvoudige zaak omdat ‘het nu eenmaal de normale wereld is volgens je hersenen’.

Het bittere van dit alles is dat je dus ondanks of dankzij jezelf opnieuw in traumatiserende situaties terecht komt. Zonder dat je er iets aan kunt doen. Maar wel met een PTSS als gevolg. En er zijn nu zelfs aanwijzingen in de richting van uiteindelijk een psychisch syndroom wat uiteindelijk in een depressie, psychose of anderszins uit kan monden.

Vandaar mijn nooit aflatend pleidooi om mensen meer inzicht te geven in hun eigen psyche, de wisselwerking in relaties en omgeving en dit te plaatsen in hun persoonlijk historisch kader.

Pak de familiegeschiedenis er maar eens bij of het fotoalbum. En loop zo de thematiek eens na, wellicht dat je dan al een rode draad in handen hebt. En speur zo de herhalingen in je eigen leven eens na.

En ten slotte de Kunsten kunnen veel inzicht geven in het gevoel zonder dat je het zelf door hoeft te ploegen.

Ook verbaast het me zeer dat in deze beeld gedreven wereld er zo weinig gedaan wordt middels beeld binnen psycho analyses. Terwijl taal een constructie is die beeld beschrijft, komt beeld rechtstreeks binnen. Een gros van de mensen zou meer geholpen zijn te associëren en te duiden middels beeld dan middels taal.

 

De goojkamer.

Ineens schiet ’t door mijn hoofd ‘goojkamer’. Misschien omdat ik net lees dat Witteman alleen in tranen komt door Bach, of omdat de zon net een richeltje opschuift vanonder het gordijn.

Want zijdelings ben ik de dag al door aan te nemen. ’t Zet me erbij stil dat ik ruimschoots voor tijd al begin te plannen. De stadstunnel ligt overhoop dus hoe kom ik het beste bij mijn accountant! Ik moet ook nog tanken, ‘voor of na de accountant’. Belangrijk, want dat bepaald de route in belangrijke mate. Homo economicus. Niet vanwege het geld maar vanwege de tijd.

Het zal niet zo druk zijn op de snelweg en ik wil niet te  vroeg komen in Sittard. Waar ik dan weer nodeloos moet wachten.

Anki Raemaekers 001Tijd. Het is niet anders, maar die schuift ook steeds verder door. Zat ik 52 jaar geleden nog op een afgedankt stoeltje in de schuur van de buren de kat in bedwang te houden, zit ik nu weemoedig te denken aan het stille erf in een net zo stralende zon.

Ik moet ook nog boodschappen doen en het is Goede vrijdag. ‘Zal de tijd weer even stil staan om drie uur’ of is dat tegenwoordig niet meer?

Als de dag van gisteren voel ik een ruwe werkhand mijn kleine vingers omvatten. Met een bijzondere statigheid wordt ik weggevoerd van mijn keukentje in het zand. We gaan naar ‘de goojkamer’ want het is bijna drie uur.

Het zegt me eigenlijk niets, dat tijdstip op deze gewone dag. Maar uit de plechtigheid waarmee Frits me aankijkt, begrijp ik. Dit is iets bijzonders.

Ik ben er nooit geweest, deze kant van het huis. De voorkant, die altijd in de schaduw ligt en waar de rolluiken zelden opgetrokken zijn. De schuifdeuren ensuite glijden geruisloos op een kier en het glas in lood werpt kleurige vlekken in een vrij statige maar duistere kamer. De fijne haren op mijn armen tinkelen omhoog en een huiver trekt door mijn zonnige jurk. Het is kil alsof de familie hier nooit is geweest.

Omzichtig trekt Frits de rolluiken omhoog, alsof hij niemand wakker wil maken. Het statige meubilair kijkt stilletjes terug, behalve de prominent aanwezige klok. Hard tikt hij de minuten weg, zoals een trouw familiestuk betaamt.

Met zijn wijsvinger voor zijn tuitende lippen nodigt Frits me met een hoofdgebaar uit aan tafel. Wit onbevlekt kantwerk ligt onder mijn wriemelende handen en de grote wijzer wijst bijna op de twaalf.

Ssssttt……de zon wiegt voorzichtig de ritselende schaduwen op de verder kale muur en de hond blaft. Ver weg, daar op dat zonnige erf.

Spectaculair denkfestival LIFE van Brandstof en ik sta op de gastenlijst.

LIFE! Leert je Leven!

Haal voldoening uit wat je doet. Houd je geest elastisch. Blijf het e-tijdperk de baas. Laat geld je metgezel zijn en denk helder na over seks. Hoe? Ervaar het bij LIFE!

Brandstof en The School of Life brengen op 1 december hun beste filosofische programma’s en sprekers bij elkaar om je aan het denken te zetten over herkenbare uitdagingen van het moderne leven. LIFE! is een nieuw en uniek festival dat als doel heeft je leven te verfrissen met praktische inzichten. Voor meer info zie http://www.brandstof.eu/329/.

De eer om op de gastenlijst te komen heb ik mogen verdienen met ‘mijn levensles’.

Beetje hoger vliegen.

De actieradius van de mens zou wereldwijd moeten zijn, maar beperkt zich in het algemeen tot de meeldraad van het madeliefje in zijn eigen tuin.

Dit noemen we een specialist, een kenner, een vakidioot. En daar hebben we er heel veel van. Op zich natuurlijk heel goed dat we ergens in uit willen blinken, maar dat geeft ook een zeer beperkte horizon. Ook nog vanuit een en hetzelfde kader. Eigenlijk is navelstaarderij in een en dezelfde groep het hoogst verworven goed. Je weet wel, ´wij broeders onder elkaar´ en vervolgens volgt er een onwrikbaar standpunt.

En met het oog gericht op deze kleine wereldwonderen vergeten we dat de wijsheid ligt in onverwachte hoek op een banale alledaagse plaats. Juist door een stap terug te zetten komt de hele bloem weer in het veld. En met een extra stap erbij komt ook het vijvertje bij de buurman in zicht. Ga je vervolgens op een muurtje staan, besef je eindelijk weer eens hoe rijk een landschap eigenlijk is.

Door bekrompenheid – en specialisten vervallen hier heel snel in – en te dicht op het doel zitten verliezen we juist totaal waar de focus moet zijn. Iets verder weg, met af en toe een afslag op een landweggetje en genoeg tijd om een praatje te maken. Kunnen we vervolgens mijmerend weer op weg en vatten hoe bijzonder die ´kleine wereld´ van die vreemde vogel was daar midden in het veld. Komen we er achter dat ie misschien nog niet zo heel gek was en geven we ons eigen tuintje wat meer tijd om te worden wat het eigenlijk moet zijn. Een stabiele ondergrond met de veerkracht van vergane planten die bewezen hebben dat vruchtbaarheid ligt in het kleine gebaar en langzaam vergroeien met elkaar.

Anki Raemaekers, autonome kunst