De Princes koningin mag de genodigden ontvangen.

Het kind kijkt over the all-inclusive wereld. Het is blij dat de oude man met het halflange grijze haar over haar schouder meekijkt. Zijn haar is in zwart-witte veren gevangen en hij komt uit de ‘ander’ tijd.Het kind

De zwerfkeien zullen verplaatst moeten worden, want het volk wil gezellig in een kring. Met thee en koekjes uit theepotten met gekarteld gouden randjes. Bloemetjes aan roze takjes en toefjes schuim met glazen bellen.

De randweg ligt keurig in zijn bocht, het aanstormend verkeer is me niet gewend. Het stuurt dan ook richting binnenlijn. Gelukkig want de plassen ogen vervaarlijk nat en diep en de beek durf ik niet meer te nemen.

Wat ooit dagelijkse sport kon zijn, is nu verworden tot een gapend gat. Ook de korenbloemen in het met ijzerdraad omvatte perk hangen zielig op hun behaarde steeltjes. Het insecten hotel heeft uitnodigende gaatjes maar de landingsbaan is opgehoopt met dennenappels uit het afgelopen seizoen. De hommels zijn dan ook naar andere velden verdwenen. Misschien daar, waar de paardenbloemen hun pluizen verwaaien en hun parachuutjes laten landen tussen de kamille. Zwaar leunt de theegeur tegen de strak geschoren haag coniferen. Een laatste grens tussen de ‘ander’ tijd.verdwaald

Bungalows met schommelende terrassen knarsen de benen van de pop in deukjes. Jammerlijk hangt ze vergeten, half met een lamme arm in de tere bladeren van een verdwaalde roos. Verwaaid door een eeuwig trekkende zucht van dezelfde wind. Jaar naar jaar vanuit dezelfde hoek waar de straat onbeschermd de toegang ontsluit.

Een kind babbelt vanuit het portiek van een auto gezellig tegen een oudere man. Ik nader de bosjes van een vergeten weg en loop over rottende bladeren langs druppende bomen. De lucht omvat me vochtig, zwoel en zwaar.Vroeger zocht ik hier naar eikenbladen met galbulten, bibberend en zenuwachtig voor sluipende wespen.

Bramen, ik heb ze lang niet meer gezien. Van rood naar paars naar zwart, voorzichtig trek ik er een van de steel. Zurig met een lichte toon van rijpheid loopt het sap in mijn mond. Eigenaardig dat deze struiken nog zo onbekommerd aan dit asfalt kunnen staan, met overhangende takken uitnodigend om dit vrije fruit te genieten.

Keurig legt ze alles in patroon, subtiel voorzien met een gouden randje. Dit zal de illusie aan waarschijnlijkheid van echtheid heus wel benaderen. Want zo slim is het volk nu ook weer niet.

Advertenties

De goojkamer.

Ineens schiet ’t door mijn hoofd ‘goojkamer’. Misschien omdat ik net lees dat Witteman alleen in tranen komt door Bach, of omdat de zon net een richeltje opschuift vanonder het gordijn.

Want zijdelings ben ik de dag al door aan te nemen. ’t Zet me erbij stil dat ik ruimschoots voor tijd al begin te plannen. De stadstunnel ligt overhoop dus hoe kom ik het beste bij mijn accountant! Ik moet ook nog tanken, ‘voor of na de accountant’. Belangrijk, want dat bepaald de route in belangrijke mate. Homo economicus. Niet vanwege het geld maar vanwege de tijd.

Het zal niet zo druk zijn op de snelweg en ik wil niet te  vroeg komen in Sittard. Waar ik dan weer nodeloos moet wachten.

Anki Raemaekers 001Tijd. Het is niet anders, maar die schuift ook steeds verder door. Zat ik 52 jaar geleden nog op een afgedankt stoeltje in de schuur van de buren de kat in bedwang te houden, zit ik nu weemoedig te denken aan het stille erf in een net zo stralende zon.

Ik moet ook nog boodschappen doen en het is Goede vrijdag. ‘Zal de tijd weer even stil staan om drie uur’ of is dat tegenwoordig niet meer?

Als de dag van gisteren voel ik een ruwe werkhand mijn kleine vingers omvatten. Met een bijzondere statigheid wordt ik weggevoerd van mijn keukentje in het zand. We gaan naar ‘de goojkamer’ want het is bijna drie uur.

Het zegt me eigenlijk niets, dat tijdstip op deze gewone dag. Maar uit de plechtigheid waarmee Frits me aankijkt, begrijp ik. Dit is iets bijzonders.

Ik ben er nooit geweest, deze kant van het huis. De voorkant, die altijd in de schaduw ligt en waar de rolluiken zelden opgetrokken zijn. De schuifdeuren ensuite glijden geruisloos op een kier en het glas in lood werpt kleurige vlekken in een vrij statige maar duistere kamer. De fijne haren op mijn armen tinkelen omhoog en een huiver trekt door mijn zonnige jurk. Het is kil alsof de familie hier nooit is geweest.

Omzichtig trekt Frits de rolluiken omhoog, alsof hij niemand wakker wil maken. Het statige meubilair kijkt stilletjes terug, behalve de prominent aanwezige klok. Hard tikt hij de minuten weg, zoals een trouw familiestuk betaamt.

Met zijn wijsvinger voor zijn tuitende lippen nodigt Frits me met een hoofdgebaar uit aan tafel. Wit onbevlekt kantwerk ligt onder mijn wriemelende handen en de grote wijzer wijst bijna op de twaalf.

Ssssttt……de zon wiegt voorzichtig de ritselende schaduwen op de verder kale muur en de hond blaft. Ver weg, daar op dat zonnige erf.

Spectaculair denkfestival LIFE van Brandstof en ik sta op de gastenlijst.

LIFE! Leert je Leven!

Haal voldoening uit wat je doet. Houd je geest elastisch. Blijf het e-tijdperk de baas. Laat geld je metgezel zijn en denk helder na over seks. Hoe? Ervaar het bij LIFE!

Brandstof en The School of Life brengen op 1 december hun beste filosofische programma’s en sprekers bij elkaar om je aan het denken te zetten over herkenbare uitdagingen van het moderne leven. LIFE! is een nieuw en uniek festival dat als doel heeft je leven te verfrissen met praktische inzichten. Voor meer info zie http://www.brandstof.eu/329/.

De eer om op de gastenlijst te komen heb ik mogen verdienen met ‘mijn levensles’.

Beetje hoger vliegen.

De actieradius van de mens zou wereldwijd moeten zijn, maar beperkt zich in het algemeen tot de meeldraad van het madeliefje in zijn eigen tuin.

Dit noemen we een specialist, een kenner, een vakidioot. En daar hebben we er heel veel van. Op zich natuurlijk heel goed dat we ergens in uit willen blinken, maar dat geeft ook een zeer beperkte horizon. Ook nog vanuit een en hetzelfde kader. Eigenlijk is navelstaarderij in een en dezelfde groep het hoogst verworven goed. Je weet wel, ´wij broeders onder elkaar´ en vervolgens volgt er een onwrikbaar standpunt.

En met het oog gericht op deze kleine wereldwonderen vergeten we dat de wijsheid ligt in onverwachte hoek op een banale alledaagse plaats. Juist door een stap terug te zetten komt de hele bloem weer in het veld. En met een extra stap erbij komt ook het vijvertje bij de buurman in zicht. Ga je vervolgens op een muurtje staan, besef je eindelijk weer eens hoe rijk een landschap eigenlijk is.

Door bekrompenheid – en specialisten vervallen hier heel snel in – en te dicht op het doel zitten verliezen we juist totaal waar de focus moet zijn. Iets verder weg, met af en toe een afslag op een landweggetje en genoeg tijd om een praatje te maken. Kunnen we vervolgens mijmerend weer op weg en vatten hoe bijzonder die ´kleine wereld´ van die vreemde vogel was daar midden in het veld. Komen we er achter dat ie misschien nog niet zo heel gek was en geven we ons eigen tuintje wat meer tijd om te worden wat het eigenlijk moet zijn. Een stabiele ondergrond met de veerkracht van vergane planten die bewezen hebben dat vruchtbaarheid ligt in het kleine gebaar en langzaam vergroeien met elkaar.

Anki Raemaekers, autonome kunst

 

 

 

 

 

Een schrijfworkshop is zowel ontspanning als inspanning, evenwel zeer de moeite waard.

Was gisteren bij Rick Weert als deelnemer in de schrijfworkshop van de Kunstbalie te Tilburg onder leiding van Inge van Wijgerden. Zie ook http://www.schrijffun.nl.

Aan de orde was natuurlijk dat inspiratie niet uit de lucht komt vallen, of zich in een helder moment aan je opdringt. Nee, het is noeste arbeid maar er zijn een heleboel hulpmiddeltjes om je te sterken in het proces. En echt, je hebt er absoluut iets aan.

Pak nu zo’n woord als sneeuw en zet het maar eens in de midden van een A4 – tje, cirkel erom en taggen maar. Het ene woord gaat vanzelf naar het andere bijvoorbeeld wit – ijs – blokjes – iglo – Ijsland – blauw – dagen – tellen. Elke rij levert weer iets nieuws op. Je hebt veel meer in je hoofd zitten dan op het eerste gezicht gedacht wordt.

Pak uit deze reeksen een willekeurig woord en schrijf een verhaal nadat je eerst mondeling de associaties tegen iemand verteld hebt. Je hebt dan al min of meer een verhaal bij elkaar gegooid.

Ik had bloed gekozen, vanwege het rood, de tegenstelling en ijs kan verdomd veel pijn doen.

Het begon te sneeuwen.

De wereld wordt weer overdekt door een smetteloze witte deken. Zachte ronde vormen steken voorzichtig hun hoofd op uit een ijselijk landschap.

Voetsporen doen gissen naar personen, dieren en de weg welke ze gaan. Vele geheimen liggen besloten in de sporen over deze wijdse schoonheid. Kil en doordrongen van stil gevaar, in rood bloed valt deze ijspiegel soms uit elkaar. Een lieflijke laatste zonnestraal opslokkend in de vergetelheid van gestold water.

Oneindig groot is deze wereld en van een duisternis, wat het eerste beeld nooit, maar dan ook nooit zal openbaren.

Want vreugdevolle kinderhanden vormen al rollend een prachtige pop. Gillend van plezier ontstaat een machtig beeld. Alleen snel zal het smoezelig in elkaar duiken, om te vervallen in een groezelige brei. In zwart koolstof is de reinheid door het putje in de straat weggesijpelt en weg is de gedempte sfeer van een dikke, warme wollen deken.

Allereerst was ik in dit jaargetijde niet op sneeuw gekomen, maar ook niet op het verloop. Het is dus echt aan te bevelen zo’n cursus.

Bij Rick kan men zich opgeven als men er ook een beetje warm voor is geworden. Zie www.ricknet.nl