Voeding en autistische kenmerken. De psyche kan anders gevormd.

Het heeft met elkaar te maken is middels experimenten met muizen vast komen staan. Ook heeft het te maken met darmproblemen, die mensen met autistische kenmerken schijnbaar ook veelvuldig hebben. Zou trouwens bij ADHD ook spelen.Love systems and labeling 001

Ook speelt ons afweersysteem, centraal zenuwstelsel en receptoren in de hersenen in belangrijke mate een rol.

Nu zijn er natuurlijk al honderden pagina’s gevuld met aanwijzingen dat voeding met ons psychisch welzijn te maken heeft. En er komen ook steeds concretere uitspraken over wat wel en wat niet in welk specifiek geval. Want dat staat natuurlijk buiten kijf er is geen probaat middel voor het algemeen.

En dat is ook onmogelijk want we zijn wel een beetje hetzelfde maar toch ook weer significant anders dan anderen. Maar het veronderstelt dan wel dat een ieder voor zich aan het experimenteren moet.

Dit is ook actueel in de psychiatrische diagnostiek waar steeds meer psychiaters pleiten voor op maat gesneden beoordeling en afweging. Niet iedereen langs dezelfde lat dus. En ook hier ‘meer zelfinzicht door training’.Angst 001

De tegenwoordige tendensen gaan als ze werkelijk een doorbraak beleven een totale aardverschuiving plaats doen vinden. Want dan veranderen de kaders van onze systemen toch ernstig van vorm. Hoewel als je goed waarneemt is dit al op grote schaal in aanzet bezig. Toch gaat het uiterst traag allemaal. Dat voeding en geestelijk welbevinden met elkaar te maken hebben is al meer dan 20 jaar bekend. In Amerika hebben ze hier talloze bewijzen voor gevonden en toch rent Europa nog steeds die kant uit.

En dat is nu net zo verwonderlijk, ondanks alle geklaag over ‘het systeem’ dat niet deugt, komt er alleen maar meer systeem. Ligt veel kennis verspreid en komt maar niet bij elkaar. Zijn er veel roependen in de woestijn en voelen steeds meer mensen zich machteloos.

Zijn er steeds meer mensen die ‘zin’ zoeken in hun leven en wat voeding betreft zitten we steeds minder met elkaar aan tafel. Wij wezens die zo afhankelijk zijn van sociaal contact.

Er zijn er trouwens ook steeds meer die geen fatsoenlijk eten kunnen kopen, die onvoldoende kennis bezitten en nauwelijks aan culturele uitjes mee kunnen doen.

Wat de mens streeft verlichting na! Met al onze intelligentie en noviteiten schijnt het toch heel moeilijk te zijn om voor iedereen menswaardig leven te creëren. En nog moeilijker is het om de juiste sturing aan te brengen tegen een redelijke prijs.

Vlucht, vecht en verwonder 001We kunnen dus uiteindelijk onze lichamen maar niet in dezelfde directie krijgen als onze Geesten. Zou dit ook niet met ‘voeding en Kunst’ van leven te maken hebben.

Alle twee disciplines in overvloed aanwezig maar helaas door de politiek nog steeds niet aangemerkt als van groot economisch belang. En daardoor ook niet hogelijk gewaardeerd, zodat kwantiteit steeds meer kwaliteit vervangt.

Duurder kunnen we het niet maken, wel ondoordachter.

 

 

 

Wellicht dat ervaringsdeskundigen die ‘trauma’ van generatie op generatie hebben zien doorgegeven worden.

Toch een wat specifieker beeld kunnen schetsen bij dsm_whitpaper_7.

http://www.boompsychologie.nl/documenten/uitgeverij_boom/whitepapers/dsm_whitepaper_7_ptss.pdf

Ik kan alleen vanuit mijn eigen ervaring – en intense zoektocht naar de waarheid – praten en ben doordrongen van het feit dat het zeer complexe materie is. Toch wil ik mijn bevindingen niet voor mezelf houden. Om het helemaal helder te verwoorden zal ik er een boek aan moeten wijden. Pas nu na 56 jaar ervaring sta ik op het punt dat ik in staat zou zijn om een analyse te geven van het gebeurde die beklijft. En dan nog zal het grotendeels mijn ervaringen en waarnemingen behelzen. Maar met een sterke analytische geest en veel studie kom je een eind op weg. De meerwaarde voor de ander zijn de stappen die genomen zijn om tot hier te komen. Deze kunnen voor elke andere situatie ook nagelopen worden, waardoor er inzicht kan ontstaan.

In dit whitepaper worden zeer specifieke criteria aangehaald en ik wil hier toch mijn stem tegen verheffen. Zeker omdat er ook nog zoiets bestaat als opeenstapeling van trauma gedurende life events die uiteindelijk ook in burn-out en PTSS kunnen resulteren. Waarbij ik dan ook nog de opmerking wil plaatsen dat EMDR nog steeds gezien wordt als een van de verlossers. Terwijl toch al langere tijd bekend is dat dit bij complex trauma niet het geval is.Gelabeld Helaas is dit niet algemeen bekend bij veel praktijken.

Al meermalen is er de roep geweest vanuit verschillende hoeken om de mens als ‘heel wezen’ te beschouwen en niet als gelabeld onderdeel. Met daarnaast de opmerking dat het begrip trauma zeer breed en zeer persoonsgebonden is. Het zijn namelijk niet alleen gruwelijke rampen, seksueel geweld of dreigende dood die trauma veroorzaken.

Door zo op specifieke kenmerken te staren wordt er een incorrect beeld geschapen. De werkelijkheid is veel complexer en met veel meer triggers en factoren beladen dan een eenmalige zeer ingrijpende gebeurtenis. Ook een opeenvolging van gebeurtenissen gedurende het leven kan enorm traumatiserend gaan werken.

Wat te denken van traumatische gebeurtenissen in een jeugdsituatie samenhangend met relatieproblematiek van de ouders en/of een psychische aandoening in wisselwerking. Bijvoorbeeld een persoonlijkheidsstoornis bij beide ouders welke uiteindelijk uitmonden in een psychose bij één ouder. Waarbij in vroeger tijden bij waanbeelden en stemmen horen snel naar de diagnose schizofreen werd gegrepen. Wat heden ten dage misschien verschoven zou zijn naar dissociatie niet nader omschreven. (Het label beïnvloed wel onherstelbaar de perceptie van het omringende social stelsel, verzorgers, doctoren en kinderen) Genetische beladenheid en systeemtheorie gaan ook in mogelijke problematiek van kinderen doorberekent worden. Ook dit beïnvloed weer diagnoses.

Het kind wat herhaaldelijk in deze problematiek betrokken raakt weet zich absoluut geen raad, want het gaat veel volwassenen al het petje te boven. Een reactie kan zijn zich te onttrekken aan de dagdagelijkse spanningen, maar indien dit fysiek niet kan of toegestaan is zal uiteindelijk zijn hersenmassa voor een andere oplossing zorgen. Dissociatie is dan zo gek nog niet. Zeker indien de genetische oorsprong er al ligt. De herhaling in het systeem is dan al een feit.

De wetenschap ontdekt steeds meer op dit terrein, maar vaak krijg ik de indruk dat het overal versnipperd in specialistische termen opgeslagen ligt. Dat dit uiteindelijk ook niet meer naar het individu ‘an sich’ herleidt wordt met specifieke hersenaanleg en voorkeur voor het format waar ‘zijn computer’ op draait. Wij als mensen nemen de wereld waar door onze eigen gekleurdheid en deze is sterk afhankelijk van genetische aanleg, ervaringen in de jeugd, opvoeders en het thema van het systeem waar je in opgegroeid bent.

Menselijke hersenen zijn ingericht op patroon en herhaling, want zo leren we.  Maar de helaasheid van de dingen neemt nu wel met zich mee dat het originele perspectief van de jeugdsituatie wel eens zeer verderfelijke kan zijn voor de psyche. Dit is dan vervolgens wel de normaliteit binnen het patroon. En de hersenen zullen volgens dit vooringenomen patroon werken wat veelal onttrokken is aan de bewuste wil.

Met andere woorden; men komt weer in precies dezelfde misère en thematiek terecht als binnen het oorspronkelijke gezin heerste, omdat het nu eenmaal de normaliteit is. Om je bewust te worden van deze patronen heb je een lange weg te gaan met veel onderzoek. Onderzoek naar jezelf, onderzoek naar het systeem waar je uit komt, onderzoek naar de patronen die herhaalt worden. En dit is geen eenvoudige zaak omdat ‘het nu eenmaal de normale wereld is volgens je hersenen’.

Het bittere van dit alles is dat je dus ondanks of dankzij jezelf opnieuw in traumatiserende situaties terecht komt. Zonder dat je er iets aan kunt doen. Maar wel met een PTSS als gevolg. En er zijn nu zelfs aanwijzingen in de richting van uiteindelijk een psychisch syndroom wat uiteindelijk in een depressie, psychose of anderszins uit kan monden.

Vandaar mijn nooit aflatend pleidooi om mensen meer inzicht te geven in hun eigen psyche, de wisselwerking in relaties en omgeving en dit te plaatsen in hun persoonlijk historisch kader.

Pak de familiegeschiedenis er maar eens bij of het fotoalbum. En loop zo de thematiek eens na, wellicht dat je dan al een rode draad in handen hebt. En speur zo de herhalingen in je eigen leven eens na.

En ten slotte de Kunsten kunnen veel inzicht geven in het gevoel zonder dat je het zelf door hoeft te ploegen.

Ook verbaast het me zeer dat in deze beeld gedreven wereld er zo weinig gedaan wordt middels beeld binnen psycho analyses. Terwijl taal een constructie is die beeld beschrijft, komt beeld rechtstreeks binnen. Een gros van de mensen zou meer geholpen zijn te associëren en te duiden middels beeld dan middels taal.

 

Vaak wordt een ernstige ziekte als schizofrenie ondanks alles in een ‘romantisch’ licht gezet.

Ik heb hier toch een beetje moeite mee. Het is alsof je een bepaalde waarheid niet onverbloemd mag vertellen. Uit compassie, behulpzaamheid, niet erger maken, draaglijker, meer acceptabel en minder afschrikwekkend of ‘what ever’. Wat overigens menselijk gezien zeer te waarderen is, alleen het is niet eendimensionaal.

Het is meer waarschijnlijk een verhaal met verschillende concequenties en wel ‘hoe heeft welk individu wat beleefd’. En dit kan een wereld van verschil maken van persoon tot persoon.

Doordat de gemiddelde burger niet veel ervaring heeft met deze ziekte en men toch kennis over wil dragen wordt het al heel snel een ‘spannend’ verhaal met een opwekkend slot. Na tijden in een soort van psychologische triller geleefd te hebben, komt de hoofdpersoon door medicatie weer tot onze realiteit. En leeft dan, zij het enigszins beperkt, zijn leven zinvol door. Alhoewel ik laatst een filmpje zag waarin een professor uitsprak dat deze patienten elke dag in rouw verkeren en een stuk verlies nooit meer te helen is. Is dit naar mijn mening toch nog steeds een verhulde uitspraak.

Het lijkt of men bang is om een stuk drama van stal te halen wat wel de enorme emoties afdekt van de invloed van ‘zulke’ mensen op hun directe omgeving. De gigantische impact die het op relaties en gezinnen kan hebben. De krassen in zielen, onverhoeds aangebracht, alleen al omdat een diagnose vaak lang op zich laat wachten. Zo’n ziekte komt namelijk niet uit de lucht vallen en kent een aanlooptijd van vaak vele jaren, waarin uiterst vreemd gedrag geplaatst moet worden.

Voordat werkelijk doordringt dat men met een ziekte te maken heeft, zijn er ontelbare andere conclusies verbonden aan de gedragingen. Van uiterst gek en zonderling, tot asociaal en onwillend. Van aggressief tot angstig, van lui tot dwingend.

Wat denkt U dat dat met kinderen doet, partners doet, broers en zussen doet en tenslotte met ouders en grootouders doet.

Men zou moeten beseffen dat allen hierboven genoemd een andere invalshoek hebben met een andere verhouding tot en nauwelijks beschikken over kennis of in staat tot ontrekken aan dit fenomeen.

Een huis kan dan steeds minder een thuis zijn en niet alleen voor de patient.

Het kan ‘de story of your live’ worden in beleving waarvan de impact voor de betrokkenen zich maar deels overlapt.

 

Het lichaam heeft zo zijn eigen oplossingen en de geest ook, geef het tijd.

Ik las deze week een artikel wat me toch wel bezig houdt. Zeker omdat ik het fenomeen van dichtbij kan observeren. Sterker het heeft een groot gedeelte van mijn leven gekleurd en door het lot en de genen maak ik het nog steeds van dichtbij mee.

Het gaat over de mens en zijn worsteling met zijn geest. En dan met name wanneer het mis begint te lopen.

In het artikel stelde een psychiater dat men tegenwoordig te snel naar medicatie reikt, teveel experimenteert en te weinig aandacht heeft voor de inhoud van ‘het systeem’ wat men tracht te repareren. De mens zelf en de antwoorden die zijn lichaam en geest al formuleren.

Want daar zou wat meer op gelet moeten worden, die inhoud die namelijk zelf al verwoede pogingen doet om de zaak recht te trekken. Het lichaam wat al antwoorden tracht te formuleren voor het probleem door symptomen op te hoesten die de speurtocht in de goede richting kunnen drijven. De geest die probeert te vertalen wat het conflict is, door let wel, vaak zeer eigenaardige vondsten om de druk van de ketel te halen. En het getroffen individu om zijn hele hebben en houden in een andere samenstelling in een zelfde pakketje te wringen.

En dat is eigenlijk wat ik na een jarenlange speurtocht naar wat de werkelijkheid omvat moet beamen. Een psychiatrisch ziektebeeld is meer dan die mens alleen, het is een antwoord op een probleem. Een probleem waar op dat moment geen oplossing voor is maar wat in de loop van de tijd wel hanteerbaar kan worden in de context waarin men leeft. Men kan alleen trachten te begrijpen wat het probleem is en waarom lichaam en geest dit antwoord gevonden hebben.

Men zou zich dus meer tijd, geduld en aandacht moeten nemen. En minder snel de zaak met chemische middelen moeten dempen. Want dan is er wel ogenschijnlijke aanpassing aan het probleem maar geen oplossing. Dit resulteert dan maar al te vaak in een lethargische staat van zijn en een moedeloze schikking in het lot.

Zelf denk ik wel eens dat er meer scholing zou moeten komen over karakters en hoe hier het beste mee om te gaan. In relaties is dit immers een terugkerend thema en juist het trachten te wringen in een hokje roept onwillekeurig een conflict op. Met alle desastreuze gevolgen van dien. Niet alleen voor die mens maar voor zijn gehele omgeving.

Een mens is namelijk meer dan zijn genen en herseninhoud alleen. Hij is een complex geheel in een complexe omgeving in voortdurende staat van verandering. En hij KAN leren hier mee om te gaan.

 

 

Geen psychiater beschikbaar, dus laat die mensen maar slikken!

Bij alle innovatie en vooruitgang in de zorg is het toch nog steeds aanmodderen schijnbaar. En laat daar juist de  kwetsbaren de gevolgen van krijgen.

Ik heb het hier over de psychiatrische zorg. Niet alleen moeten deze patienten hun ziekte vaak met aanmerkelijk lijden dragen, ze mogen er ook nog aanmerkelijk aan bijdragen. In eerste instantie is er natuurlijk de eigen bijdrage, maar indien er geen psychiater beschikbaar  is en men toch wil uitwijken naar een plaats waar deze wel nog existeert. Dan mag men opnieuw 200,00 Euro inleggen.

Niemand heeft er schijnbaar problemen mee als schizofrene patiënten maar niet ingesteld raken op medicijnen omdat er steeds wisseling van de wacht is. Elke wisseling ook nog een andere visie en dan maandenlang doorslikken van kalmerende tabletten – terwijl deze verslaving in de hand werken – met een in en in triest resultaat. Daarnaast natuurlijk nog allerlei anti psychotica, downers en peppers. Is dit nu werkelijk nodig al die pillen, er zijn toch ook al meer en andere methoden.

Waarom is de mensheid toch zo onverschillig aan het worden. Het is ronduit zorgwekkend dat er straks weer talloze mensen op straat verzeild raken met zware problematiek, die met een beetje meer zorg voorkomen had kunnen worden.

Daarnaast is het zo dat uit verschillende onderzoeken blijkt dat onze voeding van grote invloed is op psychisch beleven, waarom wordt hier niet meer over bekend gemaakt? Daarnaast is er in tegenstelling tot kleine dorpen en steden in grote steden veel meer expertise beschikbaar, waar niet op gewezen wordt. ‘Laten we vooral de mensheid niet te mondig maken’, lijkt het wel.

Overal wordt zeer snel de weegschaal ter hand genomen en van alles en nog wat breed uitgemeten, alleen het valt me op dat de minder weerbare mensen steeds meer de dupe worden van onze naar uitbuiting neigende maatschappij.