Tussen man en vrouw ofwel gender fluïde.

Het spreekt echt tot de verbeelding. Vooral omdat het een item is. Daar waar veel mensen tegenwoordig met hun identiteit, rol en grenzen worstelen. In de mode wereld wordt het momenteel voluit omarmd. Dat spreekt me enorm aan want dat is bekend terrein. Mijn moeder was met niets anders bezig. Ik heb dan ook alle handwerkvormen tot in de finesse mogen beoefenen. Vandaar misschien ook al die rare poppetjes die ik teken, alles geënt op mode illustratie.

In de jaren ’60 was de term uniseks al gangbaar en momenteel lopen op de catwalk mannen in kant en vrouwen in eenvoudige minimalistische kleding. Dat is ook meteen het aantrekkelijke aan de mode wereld. Het is meestal een goede voorspeller van trends die vorm beginnen te krijgen binnen onze maatschappij.Gender en seksualiteit

Momenteel zie je een terugkeer naar de jaren ’60 – ’70 van de vorige eeuw. Erg aansprekend want juist toen waren veel vrienden van mij aan het worstelen met hun identiteit en seksualiteit. In mijn omgeving werd ineens 80% homo- biseksueel en werd ik geconfronteerd met vrouwen die op me vielen. Tamelijk shocking voor me, hoewel ik een nogal mannelijke geest in een vrouwen lichaam pleeg te zijn. Dit volgens waarneming van anderen, ik kan een analytische geest niet direct koppelen aan een vrouwelijke of mannelijke waarde. Of je zou wel heel erg in clichés moeten denken. Gelukkig worden we daar nu stap voor stap van verlost. Weg met de etikettering en het rechtlijnige denken.

Seksualiteit heeft natuurlijk veel te maken met zelfexpressie (net als mode). Al je psychische mankementen en hoogstandjes krijgen hier een vorm. Waarom wereldwijd juist nu die 50 tinten grijs zo’n hoogvlucht krijgt, is eigenlijk toch een raadsel (hoewel een verklaring begint te dagen). Sadomasochisme light wil dat zeggen en eigenlijk een knullig geschreven boek met een draak van een verfilming. Van recensies en horen zeggen! zelf heb ik het boek nog steeds niet kunnen lenen bij de Bieb! Maar bij gebrek aan beter heb ik wel het door dezelfde bieb aangeprezen surrogaat gelezen. Een aaneen gesloten tocht in een auto met alle voorstelbare houdingen, dito fitnessruimtes, een heleboel luxe en een stinkend rijke fantastisch uitziende vent met een klein mankementje. Mmmm…..het zou erger kunnen en echt pijnlijk wordt het nergens. Nu is er erg weinig onderzoek naar dit fenomeen maar naar wat er ligt schijnt toch het gegeven ‘pijn’ niet de basis te zijn van dit in wezen machtsspelletje. Persoonlijk denk ik dat het hier ook om draait want in tegenstelling tot wat de publieke opinie is, staat en valt deze expressievorm met de rol van de masochist. Die bepaalt namelijk hoe het spel verloopt en niet de dominant. In wezen heeft het alles te maken met vertrouwen. Want om je leven en welzijn in iemands ander armen te leggen, moet je wel overtuigd zijn dat dit niet misbruikt gaat worden. Daar zit de spanning dus en de ultieme check of die ander inderdaad wel te vertrouwen is. Dat hij of zij de grenzen zal respecteren die aangegeven zijn. (hier is die verklaring in notedop, ‘we worden allemaal aan de lopende band besodemieterd en leven in een nep wereld van goud en glamour voor de uitverkorenen’.)

Terug naar die uniseks. Een zeker androgyn zijn sluipt steeds verder deze robot samenleving in. Sinds mannen steeds vaker op de vrouwenafdeling van mode en schoonheidsartikelen te vinden zijn! Zich ook scheren op intieme plaatsen ‘omdat dat schoner zou zijn’ en daarmee ook het onzekere pad van vrouwelijke idealen betreden. Lijkt het erop dat we inderdaad steeds cleaner en gladder en abstracter worden. Een uitwisseling van vrouwelijke en mannelijke psychische elementen die lichamelijk vorm beginnen te krijgen. Een nieuwe kijk op rolmodellen, schoonheid en expressie.

Het grote voordeel is een heroriëntatie op seksualiteit, identiteit en plaats in het systeem. Met meer kennis van onderling uitwisselbare eigenschappen, die wezenlijk bevestigen dat de verschillen eigenlijk niet zo groot zijn. Zeker niet tegenover elkaar staan en die gewoon vertellen wat de inhoud van het bouwpakket is. Wat een opluchting.

Kan wellicht ook de belachelijke curve aan echtscheidingen en meningsverschillen slechten en het idee ‘back naar basic’ terugbrengen in relaties.

Uiteindelijk zijn we allemaal een rariteit met een eigen vormgegeven blik op de omgeving. Zelfkritisch vermogen krijgt gelukkig weer een kans.

 

Advertenties

De Princes koningin mag de genodigden ontvangen.

Het kind kijkt over the all-inclusive wereld. Het is blij dat de oude man met het halflange grijze haar over haar schouder meekijkt. Zijn haar is in zwart-witte veren gevangen en hij komt uit de ‘ander’ tijd.Het kind

De zwerfkeien zullen verplaatst moeten worden, want het volk wil gezellig in een kring. Met thee en koekjes uit theepotten met gekarteld gouden randjes. Bloemetjes aan roze takjes en toefjes schuim met glazen bellen.

De randweg ligt keurig in zijn bocht, het aanstormend verkeer is me niet gewend. Het stuurt dan ook richting binnenlijn. Gelukkig want de plassen ogen vervaarlijk nat en diep en de beek durf ik niet meer te nemen.

Wat ooit dagelijkse sport kon zijn, is nu verworden tot een gapend gat. Ook de korenbloemen in het met ijzerdraad omvatte perk hangen zielig op hun behaarde steeltjes. Het insecten hotel heeft uitnodigende gaatjes maar de landingsbaan is opgehoopt met dennenappels uit het afgelopen seizoen. De hommels zijn dan ook naar andere velden verdwenen. Misschien daar, waar de paardenbloemen hun pluizen verwaaien en hun parachuutjes laten landen tussen de kamille. Zwaar leunt de theegeur tegen de strak geschoren haag coniferen. Een laatste grens tussen de ‘ander’ tijd.verdwaald

Bungalows met schommelende terrassen knarsen de benen van de pop in deukjes. Jammerlijk hangt ze vergeten, half met een lamme arm in de tere bladeren van een verdwaalde roos. Verwaaid door een eeuwig trekkende zucht van dezelfde wind. Jaar naar jaar vanuit dezelfde hoek waar de straat onbeschermd de toegang ontsluit.

Een kind babbelt vanuit het portiek van een auto gezellig tegen een oudere man. Ik nader de bosjes van een vergeten weg en loop over rottende bladeren langs druppende bomen. De lucht omvat me vochtig, zwoel en zwaar.Vroeger zocht ik hier naar eikenbladen met galbulten, bibberend en zenuwachtig voor sluipende wespen.

Bramen, ik heb ze lang niet meer gezien. Van rood naar paars naar zwart, voorzichtig trek ik er een van de steel. Zurig met een lichte toon van rijpheid loopt het sap in mijn mond. Eigenaardig dat deze struiken nog zo onbekommerd aan dit asfalt kunnen staan, met overhangende takken uitnodigend om dit vrije fruit te genieten.

Keurig legt ze alles in patroon, subtiel voorzien met een gouden randje. Dit zal de illusie aan waarschijnlijkheid van echtheid heus wel benaderen. Want zo slim is het volk nu ook weer niet.

Chineese uitwisseling Art Spectrum in Weert laat je toch ook weer met andere ogen de eigen cultuur bekijken.

Het was een enerverende week maar ook een zeer leerzame. Met name de eigen geconditioneerde blik waarmee we andere culturen binnenhalen.P1030246

Dit is toch echt een aandachtspunt want het is ook een cliché matige blik die op sommige momenten ook erg bevooroordeeld is. Indien je goed observeert kun je na enkele dagen toch iets aflezen van wat wij eigenlijk als tamelijk stoïcijnse gelaatsuitdrukkingen  ervaren.

De taal is overigens echt niet te volgen. Zelfs na een week komt er nog steeds geen bekende klank langs en bij het tolken overvalt je telkens het idee dat er ofwel een half boek aan toegevoegd is, ofwel dat het merendeel weg is gelaten. Ze spreken naar mijn indruk wel erg bloemrijk met een romantische lading en ongelooflijk formeel.

Het wereldbeeld vanuit hun (deze delegatie) perceptie van Kunst en literatuur is allereerst gericht op perfectie, ambachtelijkheid en schoonheid. Indien er wetenschap om de hoek komt kijken is er hoge achting. Dit is voornamelijk alleen al te danken aan het feit dat bijvoorbeeld een literatuurwetenschapper meer dan 80.000 symbolen moet kennen om deze hoogstaande kunst te kunnen bedrijven. De kalligrafie staat op dit niveau dan ook op eenzame hoogte, want ter vergelijk; om de krant globaal te kunnen lezen moet je zo’n 3000 tekens beheersen. Wat voor ons nog een onvoorstelbaar grote hoeveelheid is.

Ik heb nader kennis mogen maken met Mr. Dong Xuehua. Deze kunstenaar – in onze ogen ambachtsman – maakt Zhontai Baboo fluiten in een opeenvolging van generaties. Dit is een gebruikelijke vorm van overlevering binnen hun provincie. Hij is dan ook in het bezit van een bamboeplantage. De streek waar hij vanaf komt produceert de beste bamboe voor deze fluiten. Daar is ook een fabriek gevestigd die hier massa productie maakt. Hij noemt het machinaal, maar in de documentaire die ik gezien heb is het toch verdacht veel handwerk. Hij heeft speciaal voor mij en Rob Kars een fluit gemaakt van de bamboe uit Robs tuin.P1030292 En onder gereedschap technische begrippen erbarmelijke omstandigheden in de garage van mijn 85 jarige vader. Dus met dat vakmanschap zit het meer dan goed.

Verder heeft hij een atelier in Beijing dat verbonden is aan de Kunstacademie daar. Hier vervaardigd hij fluiten op maat voor de zeer hoogstaande fluitkunst daar.

En daar maakten we een eerste fout. Een maker van fluiten is nog geen muzikant op fluit. Nadrukkelijk bleef hij dit dan ook herhalen, maar op verzoek heeft hij uiteraard nog vaak moeten fluiten. Pas na het nodige terugtrekken op zijn hotelkamer om te oefenen en een bezoek aan onze WeertFM studio.WeertFM studio Waar hij de opname maar niks vond en erg nerveus was. Begon ik te beseffen dat het werkelijk niet leuk voor hem was maar uit beleefdheid leverde hij toch een sterk staaltje fluitkunst. Nu op dit moment kan ik het nog meer waarderen want met hun gevoel voor perfectie moet het werkelijk spitsroeden lopen zijn om muziek te produceren waar je eigenlijk niet achter staat. Ik heb een fotodocument gemaakt van het maken van de ‘Nederlandse bamboe fluit ‘die ik in een volgend blog zal publiceren.

Wenjun dame helemaal linksOok heb ik kennis gemaakt met Wenjun, roepnaam Wendy. Klinkt erg vreemd deze naam bij een Chinese dame, maar de Chinese versie is voor ons niet uit te spreken. Tolk en inmiddels 13 jaar in Nederland. Het cliché van de hardwerkende Aziaat is eigenlijk wel bevestigd. Wendy spreekt erg goed Nederlands en gaat nog steeds trouw twee avonden in Hamont naar les voor een hogere perfectie graad.   Haar Nederlandse man mag dadelijk met de 10 maanden oude zoon naar Chinese les. Even afwachten wie het sneller onder de knie zal krijgen. Deze zeer vlotte  en ambitieuze dame heeft me inhoudelijk veel verteld over de verhalen die in de fluitkunst ten grondslag liggen aan de muziekstukken.

Ook hier met name sprookjesachtige verhalen zoals bijvoorbeeld een variant van ons Romeo en Julia verhaal maar dan niet met zo’n afschuwelijk einde. Ik moet nu nog glimlachten als ik aan haar gezichtsuitdrukking denk, ‘erg zuur’. Nee, in dit verhaal gaan de geliefden Liang Shan Bo en Zhu Ying Tai wel dood maar worden herboren als twee vlinders en voor eeuwig fladderen ze over de weidse landschappen en bloemenvelden in Chinees vrije natuur. Lelijke verhalen kennen ze eigenlijk niet en ook geen boosaardige figuratie.P1030259

De natuur is een belangrijk gegeven binnen de Chinese cultuur en wij verbinden er graag het woord Zen aan. Nou dat is erg misplaatst. Zeker onze vrije interpretatie van de omgang met Boeddha beelden. In hun ogen pure heiligheidsschennis. Een Boeddha verdient een rustige, serene en gewijde kamer alleen voor hem. Dient – in tegenstelling tot wat ik laatst hoorde – wel altijd hoger te staan dan jijzelf. En indien dit niet zo in te richten is kun je ’t beter laten want als ‘tuin object’ is het pure belediging en afroepen van ongeluk. Eigenlijk hebben ze niet veel met Godsdienst en ze gaan dan ook weinig naar de tempel.

In de vrije tijd! Schijnbaar toch een wat  vreemd begrip spelen ze graag kaart en kijken televisie. Op de vraag of ze graag gokken, werd er toch een beetje besmuikt gekeken.

Maar wat ze uitzonderlijk graag doen is shoppen. Het leven in China is erg  duur en merkartikelen onbetaalbaar. Een huis is ook maar voor weinigen weggelegd, de meesten moeten zich met een klein appartement behelpen en de smog in de grote steden schijnt werkelijk zo ernstig te zijn. De schone lucht hier in het Weertse was  dan ook het eerste wat hen opviel.Chinese uitwisseling cadeautje 001 Niet voor niets groenste stad van Europa dus.

Nu zijn ze al weer hoog en breed in China samen met de cadeautjes die we als 6 kunstenaars voor hen hebben gemaakt. Hiernaast mijn bijdrage en het uiteindelijke Kunstwerk daar is het nog even wachten op, want dat is het volgende traject.

Eigenlijk is er nog veel te vertellen maar dat zal ik samen met de foto documentaire doen. Evenals de reactie op mijn Kunst, wat wel even slikken was.

 

Sommige mannen zit het wel erg hoog.

Hoewel, soms krijg ik de indruk dat het er meer en meer worden. Ik wil niet direct zeggen dat ze vrouwen haten, maar…… uitspraken als ‘Ik heb wel geleerd dat ik niet een hele koe hoef te kopen om een coteletje te eten’ zijn toch op zijn minst tekenend te noemen.

Gaandeweg het gesprek, gewoon op een ordinair terras in Weert, kreeg ik het al door. Deze meneer houdt dus niet van vrouwen. Ondanks dat hij gedurende een kleine 29 jaar ‘gelukkig’ getrouwd was geweest.

Misschien heeft het iets met zijn ‘verlopen’ verleden te maken, zijn verblijf ‘all over the world’. Of gewoon omdat hij altijd in een machocultuur rondgelopen heeft, maar hij stak het niet onder stoelen of banken. De emancipatie van de vrouw was domweg te ver doorgeslagen, kijk maar eens naar Spanje? Ik kom daar niet zo vaak, dus ‘hoezo!’.

Nou, dat land was in 10 jaar tijd economisch zo gegroeid dat vrouwen daarmee een positie hadden verworven van ‘bitch’. De man had gewoon niks meer te vertellen. Hij verdeelde gelukkig zijn tijd over Spanje, Weert en Equador waar hij een bananenplantage had, die net kostendekkend was! Maar en zeker ook in Weert was het gewoon niet uit te houden met het vrouwvolk. Hierna volgden nog wat moppen die ik graag aan me voorbij had laten gaan.

Nee, niet dat hij het goedkeurde wat die Equadorianen met hun vrouwen deden, de slaag was nu al een stuk minder – dat wel -, dagelijks nog maar een keer. Vroeger was dat ’s morgens voor wat ze dacht fout te gaan doen die dag, ’s middags voor wat er ’s morgens niet goed was gegaan en ’s avonds om in te peperen dat ze het überhaupt nooit goed deed.

Het enig interessante wat ik aan dit gesprek heb overgehouden is een verklaring voor de klederdracht  en met name hoedendracht van vrouwen in Equador, Peru, Mexico, Argentinië en Brazilië. Dit doen ze uit eerbied voor een groot voorvader vermoord door een Spanjaard en als teken van rouw dat deze overleden is. Wellicht  dat deze vrouwen de bananenrepubliek ook over 10 jaar naar hun hand kunnen zetten en met hoed in de hand afscheid kunnen nemen van toonbeelden van onfatsoen zoals veel mannen verworden zijn. Ondanks of dankzij de emancipatie.

 

De liefde ligt op straat, wat een tuintje onderhouden al niet brengt.

Mijn vader is op het moment minder mobiel, of beter gezegd, helemaal stilgezet. Omdat de man het woord  werken uitgevonden heeft is dit een niet onverdeeld genoegen. De klaagzang is multi en wij kinderen moeten iedere dag weer oplossingsgericht handelen.

De hark maar ter hand genomen dus en een aanslag op de voortuin gepleegd. Het lijkt wel herfst, nog nooit zoveel dorre en bruine bladeren gezien dan dit jaar. In gedachten verzonken bemerk niet direct dat er een fietser stopt.

‘De dochter des huizes’ vaag ken ik de blonde man, half voorover hangend over het stuur van zijn fiets. ‘Heb je broer lang niet meer gezien’! Nu heb ik er drie, dus al harkend vraag ik welke. Na enig aftasten concludeer ik dat het de jongste moet zijn. En ja, waar hangt die uit, waarschijnlijk even de waslijst aan opdrachten aan het ontwijken. Dus mompel ik even iets over ‘zonnig weer en uitjes’. Ondertussen zoek ik mijn geheugen af naar een naam.

‘Ik woon hier een stukje verderop, op de hoek van de straat’. Langzaam begint me iets te dagen, de jeugd is nog wel zichtbaar in zijn gezicht. Waardoor ik ook mijn intuïtief  bemerkingvermogen bevestigd voel. Wat men in de volksmond groepeert onder ‘niet helemaal oké’. Dus pas ik mijn houding welwillend aan en ga licht geamuseerd op zijn vragen in. Ondertussen me wel indekkend voor een al te intiem gesprek door ijverig door te harken.

Toch komen we bij mijn privé status uit en wel of ik voorzien ben in een partner. Zelf is hij de jongste van 14 kinderen, waarvan er 7 zijn gescheiden. ‘Tegenwoordig scheidt 70% van de stellen, dus in ons gezin valt het nog mee’. ‘ Ja, zelf ben ik een moederskindje’ een logische verklaring voor het niet hebben van een partner.

‘Maar ja, alleen tussen vier muren is toch ook maar alleen’.

Als ik trek heb mag ik graag eens langskomen en bovendien wil hij ook best mijn partner worden. Zo snel kan het dus geregeld zijn.

Het blijft toch een beetje als een koffievlek op een zomers bloesje.

De laatste paar zomers trekken me steeds weer in melancholische sfeer. Niet dat het weer slechter is dan anders. Het zal de opeenvolging van gebeurtenissen zijn, die me meer dan ooit stilzetten bij het leven.

Het is als lopen over een kerkhof, rustig de tijd nemend, in een idyllische stilte. Hier en daar hangt een verwaterde polaroid als laatste gedachte aan het kruis. Esthetisch in al zijn onvermogen en juist daarom prikkelend voor de geest.

Het zal mijn vader zijn die zijn scooter niet wenst in te ruilen voor een scootmobiel of mijn broer die moeizaam over de tegels schuifelt. Het zullen de gedachten zijn over mijn moeder en hoe waar haar uitspraken achteraf geworden zijn.

Misschien zijn het zelfs de gesprekken die ik voer. Meer en meer gaan ze over het trachten te begrijpen van een levensweg. Over de zin van ervaringen en wat je ermee moet.

Of hoe je de schaamte voorbij kunt om deze te delen. Om misschien die ene persoon te helpen om juist het grote verschil te maken voor de rest van zijn levensloop.

Juist een kleine vonk van vertrouwen kan het vuur blijven onder het creatief vermogen en het kan zelfs in een klein gebaar .

Zelf dank ik nog altijd mijn dierbare buurman Frits, een klein keuterboertje met groot kunstzinnig talent. Het talent van vrijheid, geborgenheid en vreugde in het dagelijkse eenvoudige bestaan. En het feit dat hij mij onvermoeibaar elke dag weer halen kwam, me hoog tillend over het beknellende groene hek.

De waarheid van het ei.

Eerlijk gezegd vraag ik me af waar het gezonde boerenverstand gebleven is. Verteerd onder het juk van de industrie, het grote geld, de enorme vraatzucht en de incompetentie om te beseffen dat we allemaal in hetzelfde schuitje zitten.

De chemische manipulatie van zowat alles om ons heen heeft het brein schijnbaar gericht op maar een punt. ‘Ik neem waar dus ik ben waarheid en heb recht op deze waarheid’. En als het niet bevalt dan sterf maar want ik heb niemand nodig.

Ik bezit het onroerend goed, deel de contracten uit en bepaal wat er verkocht mag worden. Dat er andere waarheden zijn is totaal irrelevant en dat de onderkant van de markt andere wegen moet zien ook. Want mijn klant is geen koning, dat ben ik.

En dat zal ik laten voelen ook, liever geen verkoop dan anderen ruimte gunnen en liever leegstand dan ook maar een cent inleveren.

Daarmee vestig en bevestig ik de oude orde, want echte vernieuwing brengt me te dicht bij die andere mens. En zou wel eens het geloof in me los kunnen maken dat ik dat ook ben.

De waarheid van het ei.

* Waarom loopt ze niet weg?

Ja, waarom lopen we allemaal niet weg! Weg van de Euro, weg van de macht, weg van het grote geld en weg van het gekrakeel.

Omdat het de straf van het oorspronkelijk gekozen design is, nietwaar!

Je weet wel, ‘er botst een eitje op een zaadje’. En schrik….., vervolgens moet dat verder in één omhulsel. Potentieel drama dus, zo simpel kan het ook weer zijn. De natuur wikt en beschikt en door determinatie is dit format er ooit als best beproefd uitgekomen.

Niet onlogisch want het geeft veel mogelijkheden en is individu overstijgend. De mix is namelijk nooit te voorspellen en de omstandigheden ook niet. Wat gegarandeerd tot verrassend eindresultaat kan leiden. En dat geeft de meeste kans op overleven van de soort.

Dus…. daarom loopt ze niet weg.

* Vrouwen onder het juk van ‘Sex’ een ander woord voor

‘door het leven opgelegde zelfexpressie’.