Van abstractie naar detail en omgekeerd. De constructie ontmanteld.

Een persoonlijke zoektocht die nu ten einde is gekomen en dringend afsluiting behoeft zodat ik eindelijk kan gaan doen waar ik voor hier ben.Basisschool Keent

Mezelf verwonderen en amuseren.

Het is de tweede natuur van een aangeboren en gecultiveerde houding. De houding van de filosoof, de beschouwer, de denker.

De houding van de analyticus die het grote geheel wil plaatsen. Wil begrijpen het waarom? Met de tragiek van de eeuwige zoeker. Want dat is het gevaar. Want zoeken naar wat is, brengt je bij het reeds gekende. Je hoeft alleen maar waar te nemen, om te weten dat de huidige ervaring alles is wat je kunt kennen. Niet meer, niet minder.

Dit klinkt behoorlijk zen en in veel oren zal het ook een gevoel van ‘destiny’ oproepen. Van het niet kunnen ontkomen aan de toevalligheid van omstandigheden, tijd, plaats en mensen. ‘Destiny’ is zowel bestemming als vertrouwen. Je bent al daar dus waar je hoort te zijn.mozac3afk-schildering-bsk-rood

Het is even een bittere pil als je na 56 jaar zoeken uitloopt bij je hoogstpersoonlijk eigen droomkasteel. Maar van de andere kant kun je vervolgens wel een heleboel opgelegde verplichtingen los gaan laten. Het is niet de eindbestemming en niet de tocht die verheffend werkt, maar de eigen perceptie van die tocht en die bestemming.

Want in dit ondermaanse is het onmogelijk zich aan de eigen ervaring te onttrekken. Alleen het perspectief van waarneming ontsluit een ander landschap.

En de Kunst om het te willen zien en ervaren.

Kortom vanaf nu kan ik de sluizen open zetten en de figuratie weer omarmen. Want na deze lezing op 3 juni a.s. bij Galerie Weert is het tijd om kleur te bekennen, om gewoon mijn gevoel te volgen, wat nu eenmaal mensen eigen is. Niet dat ik het minimalisme helemaal zal verlaten, want essentie opgraven zit nu eenmaal in mijn bloed. Evenals kritisch fileren, beoordelen en duiden.

Maar ‘ons menselijk falen’ vraagt uiteindelijk toch meer om compassie, medeleven en humor. Om de dagelijkse waanzin van ingebeelde systemen en waarheden te kunnen plaatsen. Vergankelijke gedachten

Ik nodig U dan ook graag uit om even kennis te maken met mijn lange tocht langs onze gezamenlijke illusie. De drogreden van één bestaande waarheid, want die is er niet.

Er is alleen Uw eigen waarheid.

Lezing en achtergronden van werk Anki Raemaekers op dinsdag 3 juni a.s. bij Galerie Weert, Biest 76, 6001 AS te Weert. Graag aanmelden op ankie@galerieweert.nl o.v.v. Lezing + ‘datum’ zie ook http://www.galerieWeert.nl
Entree is 5 euro incluis koffie en thee.

Graag tot ziens, U bent van harte welkom.

Chineese uitwisseling Art Spectrum in Weert laat je toch ook weer met andere ogen de eigen cultuur bekijken.

Het was een enerverende week maar ook een zeer leerzame. Met name de eigen geconditioneerde blik waarmee we andere culturen binnenhalen.P1030246

Dit is toch echt een aandachtspunt want het is ook een cliché matige blik die op sommige momenten ook erg bevooroordeeld is. Indien je goed observeert kun je na enkele dagen toch iets aflezen van wat wij eigenlijk als tamelijk stoïcijnse gelaatsuitdrukkingen  ervaren.

De taal is overigens echt niet te volgen. Zelfs na een week komt er nog steeds geen bekende klank langs en bij het tolken overvalt je telkens het idee dat er ofwel een half boek aan toegevoegd is, ofwel dat het merendeel weg is gelaten. Ze spreken naar mijn indruk wel erg bloemrijk met een romantische lading en ongelooflijk formeel.

Het wereldbeeld vanuit hun (deze delegatie) perceptie van Kunst en literatuur is allereerst gericht op perfectie, ambachtelijkheid en schoonheid. Indien er wetenschap om de hoek komt kijken is er hoge achting. Dit is voornamelijk alleen al te danken aan het feit dat bijvoorbeeld een literatuurwetenschapper meer dan 80.000 symbolen moet kennen om deze hoogstaande kunst te kunnen bedrijven. De kalligrafie staat op dit niveau dan ook op eenzame hoogte, want ter vergelijk; om de krant globaal te kunnen lezen moet je zo’n 3000 tekens beheersen. Wat voor ons nog een onvoorstelbaar grote hoeveelheid is.

Ik heb nader kennis mogen maken met Mr. Dong Xuehua. Deze kunstenaar – in onze ogen ambachtsman – maakt Zhontai Baboo fluiten in een opeenvolging van generaties. Dit is een gebruikelijke vorm van overlevering binnen hun provincie. Hij is dan ook in het bezit van een bamboeplantage. De streek waar hij vanaf komt produceert de beste bamboe voor deze fluiten. Daar is ook een fabriek gevestigd die hier massa productie maakt. Hij noemt het machinaal, maar in de documentaire die ik gezien heb is het toch verdacht veel handwerk. Hij heeft speciaal voor mij en Rob Kars een fluit gemaakt van de bamboe uit Robs tuin.P1030292 En onder gereedschap technische begrippen erbarmelijke omstandigheden in de garage van mijn 85 jarige vader. Dus met dat vakmanschap zit het meer dan goed.

Verder heeft hij een atelier in Beijing dat verbonden is aan de Kunstacademie daar. Hier vervaardigd hij fluiten op maat voor de zeer hoogstaande fluitkunst daar.

En daar maakten we een eerste fout. Een maker van fluiten is nog geen muzikant op fluit. Nadrukkelijk bleef hij dit dan ook herhalen, maar op verzoek heeft hij uiteraard nog vaak moeten fluiten. Pas na het nodige terugtrekken op zijn hotelkamer om te oefenen en een bezoek aan onze WeertFM studio.WeertFM studio Waar hij de opname maar niks vond en erg nerveus was. Begon ik te beseffen dat het werkelijk niet leuk voor hem was maar uit beleefdheid leverde hij toch een sterk staaltje fluitkunst. Nu op dit moment kan ik het nog meer waarderen want met hun gevoel voor perfectie moet het werkelijk spitsroeden lopen zijn om muziek te produceren waar je eigenlijk niet achter staat. Ik heb een fotodocument gemaakt van het maken van de ‘Nederlandse bamboe fluit ‘die ik in een volgend blog zal publiceren.

Wenjun dame helemaal linksOok heb ik kennis gemaakt met Wenjun, roepnaam Wendy. Klinkt erg vreemd deze naam bij een Chinese dame, maar de Chinese versie is voor ons niet uit te spreken. Tolk en inmiddels 13 jaar in Nederland. Het cliché van de hardwerkende Aziaat is eigenlijk wel bevestigd. Wendy spreekt erg goed Nederlands en gaat nog steeds trouw twee avonden in Hamont naar les voor een hogere perfectie graad.   Haar Nederlandse man mag dadelijk met de 10 maanden oude zoon naar Chinese les. Even afwachten wie het sneller onder de knie zal krijgen. Deze zeer vlotte  en ambitieuze dame heeft me inhoudelijk veel verteld over de verhalen die in de fluitkunst ten grondslag liggen aan de muziekstukken.

Ook hier met name sprookjesachtige verhalen zoals bijvoorbeeld een variant van ons Romeo en Julia verhaal maar dan niet met zo’n afschuwelijk einde. Ik moet nu nog glimlachten als ik aan haar gezichtsuitdrukking denk, ‘erg zuur’. Nee, in dit verhaal gaan de geliefden Liang Shan Bo en Zhu Ying Tai wel dood maar worden herboren als twee vlinders en voor eeuwig fladderen ze over de weidse landschappen en bloemenvelden in Chinees vrije natuur. Lelijke verhalen kennen ze eigenlijk niet en ook geen boosaardige figuratie.P1030259

De natuur is een belangrijk gegeven binnen de Chinese cultuur en wij verbinden er graag het woord Zen aan. Nou dat is erg misplaatst. Zeker onze vrije interpretatie van de omgang met Boeddha beelden. In hun ogen pure heiligheidsschennis. Een Boeddha verdient een rustige, serene en gewijde kamer alleen voor hem. Dient – in tegenstelling tot wat ik laatst hoorde – wel altijd hoger te staan dan jijzelf. En indien dit niet zo in te richten is kun je ’t beter laten want als ‘tuin object’ is het pure belediging en afroepen van ongeluk. Eigenlijk hebben ze niet veel met Godsdienst en ze gaan dan ook weinig naar de tempel.

In de vrije tijd! Schijnbaar toch een wat  vreemd begrip spelen ze graag kaart en kijken televisie. Op de vraag of ze graag gokken, werd er toch een beetje besmuikt gekeken.

Maar wat ze uitzonderlijk graag doen is shoppen. Het leven in China is erg  duur en merkartikelen onbetaalbaar. Een huis is ook maar voor weinigen weggelegd, de meesten moeten zich met een klein appartement behelpen en de smog in de grote steden schijnt werkelijk zo ernstig te zijn. De schone lucht hier in het Weertse was  dan ook het eerste wat hen opviel.Chinese uitwisseling cadeautje 001 Niet voor niets groenste stad van Europa dus.

Nu zijn ze al weer hoog en breed in China samen met de cadeautjes die we als 6 kunstenaars voor hen hebben gemaakt. Hiernaast mijn bijdrage en het uiteindelijke Kunstwerk daar is het nog even wachten op, want dat is het volgende traject.

Eigenlijk is er nog veel te vertellen maar dat zal ik samen met de foto documentaire doen. Evenals de reactie op mijn Kunst, wat wel even slikken was.

 

De goojkamer.

Ineens schiet ’t door mijn hoofd ‘goojkamer’. Misschien omdat ik net lees dat Witteman alleen in tranen komt door Bach, of omdat de zon net een richeltje opschuift vanonder het gordijn.

Want zijdelings ben ik de dag al door aan te nemen. ’t Zet me erbij stil dat ik ruimschoots voor tijd al begin te plannen. De stadstunnel ligt overhoop dus hoe kom ik het beste bij mijn accountant! Ik moet ook nog tanken, ‘voor of na de accountant’. Belangrijk, want dat bepaald de route in belangrijke mate. Homo economicus. Niet vanwege het geld maar vanwege de tijd.

Het zal niet zo druk zijn op de snelweg en ik wil niet te  vroeg komen in Sittard. Waar ik dan weer nodeloos moet wachten.

Anki Raemaekers 001Tijd. Het is niet anders, maar die schuift ook steeds verder door. Zat ik 52 jaar geleden nog op een afgedankt stoeltje in de schuur van de buren de kat in bedwang te houden, zit ik nu weemoedig te denken aan het stille erf in een net zo stralende zon.

Ik moet ook nog boodschappen doen en het is Goede vrijdag. ‘Zal de tijd weer even stil staan om drie uur’ of is dat tegenwoordig niet meer?

Als de dag van gisteren voel ik een ruwe werkhand mijn kleine vingers omvatten. Met een bijzondere statigheid wordt ik weggevoerd van mijn keukentje in het zand. We gaan naar ‘de goojkamer’ want het is bijna drie uur.

Het zegt me eigenlijk niets, dat tijdstip op deze gewone dag. Maar uit de plechtigheid waarmee Frits me aankijkt, begrijp ik. Dit is iets bijzonders.

Ik ben er nooit geweest, deze kant van het huis. De voorkant, die altijd in de schaduw ligt en waar de rolluiken zelden opgetrokken zijn. De schuifdeuren ensuite glijden geruisloos op een kier en het glas in lood werpt kleurige vlekken in een vrij statige maar duistere kamer. De fijne haren op mijn armen tinkelen omhoog en een huiver trekt door mijn zonnige jurk. Het is kil alsof de familie hier nooit is geweest.

Omzichtig trekt Frits de rolluiken omhoog, alsof hij niemand wakker wil maken. Het statige meubilair kijkt stilletjes terug, behalve de prominent aanwezige klok. Hard tikt hij de minuten weg, zoals een trouw familiestuk betaamt.

Met zijn wijsvinger voor zijn tuitende lippen nodigt Frits me met een hoofdgebaar uit aan tafel. Wit onbevlekt kantwerk ligt onder mijn wriemelende handen en de grote wijzer wijst bijna op de twaalf.

Ssssttt……de zon wiegt voorzichtig de ritselende schaduwen op de verder kale muur en de hond blaft. Ver weg, daar op dat zonnige erf.

KunstinbeeldKunstinWeertKunstINkijkbeeldinKunstWeertinbeeld.

Ja wie weet ’t nu nog. Is het nu Kijk IN Kunst, Kunst in Weert, Weert in Kunst, Beeld in Kunst, Kunst in kijk, Weert in beeld. Kunst in beeld in Weert of Weert, beeld in Kunst.The impossible being of.

Is het haast lachwekkend te noemen of krijgt het trekken van een ziekte.

Want wat is nu Kunst met ons in Weert. Eén ons Kunst in Weert?

Honderd gram, is dat niet het verschil met wat er over blijft. Juist, lichaam minus ziel.

‘Don’t be so smart’ zult U denken, want het gaat toch over ‘dat wat ik mooi vind’.

En juist daar wringt de schoen, ‘want het gaat dus absoluut niet over wat IK mooi vind’.

Het gaat over essentie, over ziel en iets meer dan een schilderijtje boven de bank.

Het gaat over innovatie, creatieve kracht, verbinding, schepping, veelzijdigheid en intrinsieke waarde. Om maar eens wat termen uit de economie te jatten.

En het gaat over kwaliteit die genoeg diepgang heeft verkregen, om net dat verschil te maken.

KunstINkijkinbeeldKunstinweertBeeldinKIJKWeertinBEELDinKunstinKIJKinKunstinWeert.

Een dichterlijke verkenning ‘over mij’.

Het is echt leuk en meer dan de moeite waard om onder directie je schrijven eens wat bij te schaven. Je hoort eens wat anderen ervan bakken en er zitten absoluut onverwachte invalshoeken op dezelfde thema’s in ieders werk.

Niet alleen dat, je wordt zelf ook eens met andere invalshoeken geconfronteerd en het dichten wordt makkelijker binnen bereik gebracht.

Het brengt zeker een leuke verkenning van de inhoud van je hoofd. Zitten vaak andere beelden in dan je op het eerste gezicht geneigd bent te denken.

Ik ben van

Steden en groene velden

uit een tijd

welke  lijkt op een grens

meer een generatie ertussenin.

Van oude ambachten

kleine boertjes

zomers en veel fruit.

Van een tijd van weinig maar genoeg

klein en tot de verbeelding sprekend

met aandacht voor het kleine alledaagse.

Een opgeklopt ei in een oud koffiekopje

op de rand van een cuisiniere.

Van lome middagen met lange uren

wachtend op de postduiven

spelend in een wereld vol fantasie.

Kijkend naar die wereld

En verwonderen

over het ‘hoe dit alles toch in elkaar steekt’.

Ik ben dat alles en nog veel meer.

Anki

(Schrijfcursus door Inge van Wijgerden bij Rick Weert)

 

Spectaculair denkfestival LIFE van Brandstof en ik sta op de gastenlijst.

LIFE! Leert je Leven!

Haal voldoening uit wat je doet. Houd je geest elastisch. Blijf het e-tijdperk de baas. Laat geld je metgezel zijn en denk helder na over seks. Hoe? Ervaar het bij LIFE!

Brandstof en The School of Life brengen op 1 december hun beste filosofische programma’s en sprekers bij elkaar om je aan het denken te zetten over herkenbare uitdagingen van het moderne leven. LIFE! is een nieuw en uniek festival dat als doel heeft je leven te verfrissen met praktische inzichten. Voor meer info zie http://www.brandstof.eu/329/.

De eer om op de gastenlijst te komen heb ik mogen verdienen met ‘mijn levensles’.

Beetje hoger vliegen.

De actieradius van de mens zou wereldwijd moeten zijn, maar beperkt zich in het algemeen tot de meeldraad van het madeliefje in zijn eigen tuin.

Dit noemen we een specialist, een kenner, een vakidioot. En daar hebben we er heel veel van. Op zich natuurlijk heel goed dat we ergens in uit willen blinken, maar dat geeft ook een zeer beperkte horizon. Ook nog vanuit een en hetzelfde kader. Eigenlijk is navelstaarderij in een en dezelfde groep het hoogst verworven goed. Je weet wel, ´wij broeders onder elkaar´ en vervolgens volgt er een onwrikbaar standpunt.

En met het oog gericht op deze kleine wereldwonderen vergeten we dat de wijsheid ligt in onverwachte hoek op een banale alledaagse plaats. Juist door een stap terug te zetten komt de hele bloem weer in het veld. En met een extra stap erbij komt ook het vijvertje bij de buurman in zicht. Ga je vervolgens op een muurtje staan, besef je eindelijk weer eens hoe rijk een landschap eigenlijk is.

Door bekrompenheid – en specialisten vervallen hier heel snel in – en te dicht op het doel zitten verliezen we juist totaal waar de focus moet zijn. Iets verder weg, met af en toe een afslag op een landweggetje en genoeg tijd om een praatje te maken. Kunnen we vervolgens mijmerend weer op weg en vatten hoe bijzonder die ´kleine wereld´ van die vreemde vogel was daar midden in het veld. Komen we er achter dat ie misschien nog niet zo heel gek was en geven we ons eigen tuintje wat meer tijd om te worden wat het eigenlijk moet zijn. Een stabiele ondergrond met de veerkracht van vergane planten die bewezen hebben dat vruchtbaarheid ligt in het kleine gebaar en langzaam vergroeien met elkaar.

Anki Raemaekers, autonome kunst

 

 

 

 

 

Een schrijfworkshop is zowel ontspanning als inspanning, evenwel zeer de moeite waard.

Was gisteren bij Rick Weert als deelnemer in de schrijfworkshop van de Kunstbalie te Tilburg onder leiding van Inge van Wijgerden. Zie ook http://www.schrijffun.nl.

Aan de orde was natuurlijk dat inspiratie niet uit de lucht komt vallen, of zich in een helder moment aan je opdringt. Nee, het is noeste arbeid maar er zijn een heleboel hulpmiddeltjes om je te sterken in het proces. En echt, je hebt er absoluut iets aan.

Pak nu zo’n woord als sneeuw en zet het maar eens in de midden van een A4 – tje, cirkel erom en taggen maar. Het ene woord gaat vanzelf naar het andere bijvoorbeeld wit – ijs – blokjes – iglo – Ijsland – blauw – dagen – tellen. Elke rij levert weer iets nieuws op. Je hebt veel meer in je hoofd zitten dan op het eerste gezicht gedacht wordt.

Pak uit deze reeksen een willekeurig woord en schrijf een verhaal nadat je eerst mondeling de associaties tegen iemand verteld hebt. Je hebt dan al min of meer een verhaal bij elkaar gegooid.

Ik had bloed gekozen, vanwege het rood, de tegenstelling en ijs kan verdomd veel pijn doen.

Het begon te sneeuwen.

De wereld wordt weer overdekt door een smetteloze witte deken. Zachte ronde vormen steken voorzichtig hun hoofd op uit een ijselijk landschap.

Voetsporen doen gissen naar personen, dieren en de weg welke ze gaan. Vele geheimen liggen besloten in de sporen over deze wijdse schoonheid. Kil en doordrongen van stil gevaar, in rood bloed valt deze ijspiegel soms uit elkaar. Een lieflijke laatste zonnestraal opslokkend in de vergetelheid van gestold water.

Oneindig groot is deze wereld en van een duisternis, wat het eerste beeld nooit, maar dan ook nooit zal openbaren.

Want vreugdevolle kinderhanden vormen al rollend een prachtige pop. Gillend van plezier ontstaat een machtig beeld. Alleen snel zal het smoezelig in elkaar duiken, om te vervallen in een groezelige brei. In zwart koolstof is de reinheid door het putje in de straat weggesijpelt en weg is de gedempte sfeer van een dikke, warme wollen deken.

Allereerst was ik in dit jaargetijde niet op sneeuw gekomen, maar ook niet op het verloop. Het is dus echt aan te bevelen zo’n cursus.

Bij Rick kan men zich opgeven als men er ook een beetje warm voor is geworden. Zie www.ricknet.nl

Sommige mannen zit het wel erg hoog.

Hoewel, soms krijg ik de indruk dat het er meer en meer worden. Ik wil niet direct zeggen dat ze vrouwen haten, maar…… uitspraken als ‘Ik heb wel geleerd dat ik niet een hele koe hoef te kopen om een coteletje te eten’ zijn toch op zijn minst tekenend te noemen.

Gaandeweg het gesprek, gewoon op een ordinair terras in Weert, kreeg ik het al door. Deze meneer houdt dus niet van vrouwen. Ondanks dat hij gedurende een kleine 29 jaar ‘gelukkig’ getrouwd was geweest.

Misschien heeft het iets met zijn ‘verlopen’ verleden te maken, zijn verblijf ‘all over the world’. Of gewoon omdat hij altijd in een machocultuur rondgelopen heeft, maar hij stak het niet onder stoelen of banken. De emancipatie van de vrouw was domweg te ver doorgeslagen, kijk maar eens naar Spanje? Ik kom daar niet zo vaak, dus ‘hoezo!’.

Nou, dat land was in 10 jaar tijd economisch zo gegroeid dat vrouwen daarmee een positie hadden verworven van ‘bitch’. De man had gewoon niks meer te vertellen. Hij verdeelde gelukkig zijn tijd over Spanje, Weert en Equador waar hij een bananenplantage had, die net kostendekkend was! Maar en zeker ook in Weert was het gewoon niet uit te houden met het vrouwvolk. Hierna volgden nog wat moppen die ik graag aan me voorbij had laten gaan.

Nee, niet dat hij het goedkeurde wat die Equadorianen met hun vrouwen deden, de slaag was nu al een stuk minder – dat wel -, dagelijks nog maar een keer. Vroeger was dat ’s morgens voor wat ze dacht fout te gaan doen die dag, ’s middags voor wat er ’s morgens niet goed was gegaan en ’s avonds om in te peperen dat ze het überhaupt nooit goed deed.

Het enig interessante wat ik aan dit gesprek heb overgehouden is een verklaring voor de klederdracht  en met name hoedendracht van vrouwen in Equador, Peru, Mexico, Argentinië en Brazilië. Dit doen ze uit eerbied voor een groot voorvader vermoord door een Spanjaard en als teken van rouw dat deze overleden is. Wellicht  dat deze vrouwen de bananenrepubliek ook over 10 jaar naar hun hand kunnen zetten en met hoed in de hand afscheid kunnen nemen van toonbeelden van onfatsoen zoals veel mannen verworden zijn. Ondanks of dankzij de emancipatie.

 

‘De Afrikaan’, nog steeds een sloeber?

‘Vreemd dat twee mens zo opgesloten kunnen groeien’. Lichtjes schuin achterover geleund met genoeg strekking in het bovenlichaam, verplaatst ze ingehouden haar pijnlijke been. Vocht speelt haar parten en natuurlijk die mega buik, nauwelijks in bedwang te houden door het prachtige doek.

In twee weken is alles aan haar zachter en donkerder geworden. Schijnbaar is het niet alleen de zon, maar misschien meer het licht wat ebbenhout kleurt.

‘De twee mens’ liggen niet goed en hun hoofdjes zijn dan ook zijdelings in verheffing te ontdekken. Nog een week hebben ze om te draaien, daarna is er geen plaats meer.

Rondom het nieuwe huis is de groenteteelt nog niet indrukwekkend en de regen heeft de rest gedaan. De illusie van aarbei en tomaat hangt groen en slap over de grond. Reden te meer om over koken te praten.

Van casave, witte rijst en stokvis komen we bij de afwas. De dochter van zeven heeft meer interesse in televisie en rennen dan in afwassen en koken. Ondanks dat het klinkt als een overdenking, meen ik toch een lichte ergernis in de stem van Souté te bespeuren. Om direct daarna plaats te maken voor een brede lach. Met verve schildert ze een tafereel van eerder die dag.

Vriendinnetje tegen dochter; ‘Je zult wel blij zijn dat je hier in Nederland woont!’ Verwondert kijkt de dochter haar aan, ‘Hoezo!

‘Nou, hier hebben jullie een mooi groot huis en een mooie tuin met genoeg te eten’. Met licht medelijden geeft dochterlief terug, ‘Nou in Senegal hebben wij een huis met een grote tuin vol mandarijnen en mangobomen. Veel vriendjes, een put en elke avond een vuur en prachtige muziek. De zee is niet ver en vissen kun je er ook’.

‘Dat kan niet, dat lieg je’. In Afrika hebben ze zand, hutten, honger en moeten ze hele dagen lopen voor een beetje water.

Dochter lief laat het maar zo. ‘Ze is erg goed in communucatie’ zegt Souté.

Gelijk heeft ze, tegen gevormd beeld is nauwelijks te vechten.

 

De liefde ligt op straat, wat een tuintje onderhouden al niet brengt.

Mijn vader is op het moment minder mobiel, of beter gezegd, helemaal stilgezet. Omdat de man het woord  werken uitgevonden heeft is dit een niet onverdeeld genoegen. De klaagzang is multi en wij kinderen moeten iedere dag weer oplossingsgericht handelen.

De hark maar ter hand genomen dus en een aanslag op de voortuin gepleegd. Het lijkt wel herfst, nog nooit zoveel dorre en bruine bladeren gezien dan dit jaar. In gedachten verzonken bemerk niet direct dat er een fietser stopt.

‘De dochter des huizes’ vaag ken ik de blonde man, half voorover hangend over het stuur van zijn fiets. ‘Heb je broer lang niet meer gezien’! Nu heb ik er drie, dus al harkend vraag ik welke. Na enig aftasten concludeer ik dat het de jongste moet zijn. En ja, waar hangt die uit, waarschijnlijk even de waslijst aan opdrachten aan het ontwijken. Dus mompel ik even iets over ‘zonnig weer en uitjes’. Ondertussen zoek ik mijn geheugen af naar een naam.

‘Ik woon hier een stukje verderop, op de hoek van de straat’. Langzaam begint me iets te dagen, de jeugd is nog wel zichtbaar in zijn gezicht. Waardoor ik ook mijn intuïtief  bemerkingvermogen bevestigd voel. Wat men in de volksmond groepeert onder ‘niet helemaal oké’. Dus pas ik mijn houding welwillend aan en ga licht geamuseerd op zijn vragen in. Ondertussen me wel indekkend voor een al te intiem gesprek door ijverig door te harken.

Toch komen we bij mijn privé status uit en wel of ik voorzien ben in een partner. Zelf is hij de jongste van 14 kinderen, waarvan er 7 zijn gescheiden. ‘Tegenwoordig scheidt 70% van de stellen, dus in ons gezin valt het nog mee’. ‘ Ja, zelf ben ik een moederskindje’ een logische verklaring voor het niet hebben van een partner.

‘Maar ja, alleen tussen vier muren is toch ook maar alleen’.

Als ik trek heb mag ik graag eens langskomen en bovendien wil hij ook best mijn partner worden. Zo snel kan het dus geregeld zijn.