De slijtageslag op het gebied van vernieuwing begint zichtbaar te worden.

De werkelijkheid is altijd weerbarstiger dan de fantasie kan verbeelden. Als kunstenaar kan ik dat met recht en rede verkondigen want dat is het eerste waar je in die 10.000 uur tegenaan loopt. Wat je met je geniale brein bedenkt hebben je handen nog zo 1, 2, 3 niet uitgevoerd.

Nu is er met dat brein heden ten dage ook nogal wat aan de hand en niet in de laatste plaats een behoorlijke zelfoverschatting. Het lichaam zal het op een of andere manier toch ook moeten bijbenen! Laat het juist daar beginnen te haperen en de pracht oplossing boeddhisme light – mindfulness – staat haaks op een maatschappij die alleen maar prestatie en economie verwacht. Zelfredzaamheid is trouwens ook zo ’n zwaar overschat begrip dat meer tekenen van ‘over de schutting gooien’ dan zin vertoond voor sociale verhoudingen. Zwakke broeders zijn er altijd in elke kudde. Iets dat elke bioloog je geschiedenisproof voor kan tekenen.

De wedstrijdcultuur komt je trouwens werkelijk de neusgaten uit.  En met al die ultieme en geweldige winnaars die dit met veel lof en eer op talloze podia mogen vieren. Verdwijnt ook ergens achter de horizon dat bij elke beheersing van welk vak dan ook, er tevens een eindeloze weg vol herhaling, bloed, zweet en tranen afgelegd is. Of je moet bulken van talent of nog beter de juiste vriendenkring hebben.

En hier begint het te schuren want dan loopt het principe macht,. status en geld binnen. Juist die categorie is nauwelijks in voor vernieuwing en samenwerking want er is nogal wat te verdedigen nietwaar.

Resultaat een cultuur met een theatrale performance van jewelste. Een presentatie voor de bühne met een onwerkelijkheidsgehalte dat  virtueel nog wel te volgen is. Maar dat kant nog wal raakt door eigen overschreeuwing! Bijzonder ontmoedigend voor de mindere goden onder ons overigens, ‘want waarom zou je je in godsnaam zoveel inspannen als je met al je zelfkennis best wel weet dat je die ultieme prestatie van dat geweldige talent toch nooit kunt halen’! Laat staan in je eentje!

En dan is de spagaat compleet met als resultaat dat alles muurvast begint te lopen. De hooggespannen verwachtingen van ons verlicht brein hebben even niet in de gaten gehad dat er ook nog een lichaam te voeden is.

Want daar begon het tenslotte toch allemaal mee, gewoon de slag om fatsoenlijk voedsel, een veilige plek die een beetje aangenaam aanvoelt en wat plezier in luchtige momenten. Naast het idee dat het toch enige zin moet hebben waarom je hier rond loopt?

En die zin lijkt een beetje in elektronische waan te vervliegen. Een psychologische ongesteldheid die misschien ook in het DSM opgenomen kan worden zodat de farmacie er een nanootje tegenaan kan gooien!

 

Langzaam maar zeker begint de buurt waar ik in woon anders te worden.

Zeker de laan met zijn schaduwrijke bomen en een ruim uitzicht op de diverse plantsoenen en groenstroken is ongeveer hetzelfde gebleven. Hooguit hier en daar wat rommeliger. En lopend naar het station kom ik uitbundige tuintjes tegen. Sommige zelfs zo uitbundig dat ik me afvraag of al die plantjes wel overleven zullen ondanks het enthousiasme waarmee ze samengepakt de keurig afgebakende tuintjes vullen.

Toch in de vroege avond met name, geeft het modebeeld op straat een indruk die me enige tijd terugwerpt in onze geschiedenis.

Nu is mode een goede graadmeter van culturele uiting en zonder hier verder een oordeel over te hebben. Is de stap terug in de tijd momenteel nog groter dan de flats aan deze laan oud zijn. Ze stammen uit mijn geboortejaar 1957 het jaar van een verloren generatie. Dit is niet de enige generatie die als verloren te boek staat want 1986 is ook zo’n jaar en naar het zich laat aanzien komt er nu in dit tijdperk weer een aan. Zo’n 30 jaar zit er dus telkens tussen ofwel om in astrologie termen te spreken ‘een volle rondgang van de planeet Saturnus door alle sterrenbeelden, de wachter op de drempel’.

Nu wisten we al dat alles volgens patronen loopt in een cyclische vorm en dat de mens geneigd is om terug te pakken op de geschiedenis. Toch is de vaststelling van dit fenomeen telkens ook weer verrassend! Hoe is dat toch mogelijk dat er aan bepaalde wetmatigheden schijnbaar niet te ontkomen is.

Een verklarende factor is natuurlijk de op – en neergang van de economie die ook cyclisch verloopt. Eenmaal goedkope woonruimtes blijven dat ook over het algemeen. En dan zit er een logica in om ook daar de sociaal zwakkeren maar in onder te brengen. Hoewel er natuurlijke eindeloze rapporten zijn geschreven, die deze voorkeur eigenlijk als onjuist bestempelen.

Terug naar die mode en bijbehorend straatbeeld. Het wordt niet graag benoemd en het is al helemaal niet salonfähig om over onbehagen te praten. Toch is juist dat iets wat meer en meer mensen bekruipt en niet alleen omdat het Henk en Ingrids zijn. Maar omdat kleding in de vorm van ‘de aardappeleters van van Gogh’ toch wel een erg grote stap terug in de geschiedenis is. De duistere middeleeuwen komen dan op het netvlies en de taferelen van Hieronymus Bosch  zijn toch buiten erg fantasievol, ook wel erg beklemmend.

In de reguliere media zien we allemaal trendy moslima ’s met – indien ze deze dragen -designer hoofddoeken over het algemeen. Maar in het straatbeeld zijn er nogal wat vrouwen die ogenschijnlijk uit gebieden komen die wat armlastiger zijn en wij over het algemeen alleen van documentaires kennen. Nu herinner ik me ook wel uit mijn jeugd dat het vrouwbeeld toen ook niet erg vrijgevochten was. Zelf had ik er een behoorlijke hekel aan dat ik een broek onder mijn geplooide rok naar school aanmoest. (Gekscherend gezegd ‘je zag er uit als een Turk’ zonder iemand te willen beledigen maar wel veelzeggend als beeld van de eerste groep migranten) Ook het Rooms Katholieke establishment kon het dus niet waarderen om blote benen  te zien. En vrouwen hadden ook altijd hoofdbedekking op in de kerk. Trouwens thuis was het normaal dat ze een schort droegen als zedelijk, kuis en opvoedkundig persoon.

Nu schets ik hier een aantal beelden die geschiedenis zijn maar ook zeer hedendaags. De regel momenteel is om er vooral besmuikt omheen te lopen en te doen alsof het niet bestaat. Of het maakt verontwaardiging los, of erger kwaadheid.

Zou het niet geboden zijn om open dialoog hierover te openen en dan niet landelijk maar wat dichter bij huis. Want ondanks een helder verstand – en absoluut geen gene om gesprekken aan te gaan met wie dan ook –  kan je gevoelsmatig toch een sterk vervreemd gevoel krijgen in je eigen buurt. En niet iedereen verdiept zich zich in andere culturen en geschiedenis. Daarnaast ook al verdiep je je wel in dit soort zaken op alle niveau ’s van uiting ‘toch zal het wezensvreemd blijven’.

Onbehagen laat zich niet wegredeneren en heeft te maken met het onbekende dat je leefruimte insluipt. Het maakt onzeker en veroorzaakt een onderstroom die benauwend is tegen beter weten in vaak. Er alleen maar in petit comité met gelijkgezinden over praten maakt dat er nog meer groepsvorming en uitsluiting ontstaat. En het is elitair om te menen dat dit onbehagen geen vaste voet zou mogen krijgen in een beschaafde cultuur!

 

 

Chineese uitwisseling Art Spectrum in Weert laat je toch ook weer met andere ogen de eigen cultuur bekijken.

Het was een enerverende week maar ook een zeer leerzame. Met name de eigen geconditioneerde blik waarmee we andere culturen binnenhalen.P1030246

Dit is toch echt een aandachtspunt want het is ook een cliché matige blik die op sommige momenten ook erg bevooroordeeld is. Indien je goed observeert kun je na enkele dagen toch iets aflezen van wat wij eigenlijk als tamelijk stoïcijnse gelaatsuitdrukkingen  ervaren.

De taal is overigens echt niet te volgen. Zelfs na een week komt er nog steeds geen bekende klank langs en bij het tolken overvalt je telkens het idee dat er ofwel een half boek aan toegevoegd is, ofwel dat het merendeel weg is gelaten. Ze spreken naar mijn indruk wel erg bloemrijk met een romantische lading en ongelooflijk formeel.

Het wereldbeeld vanuit hun (deze delegatie) perceptie van Kunst en literatuur is allereerst gericht op perfectie, ambachtelijkheid en schoonheid. Indien er wetenschap om de hoek komt kijken is er hoge achting. Dit is voornamelijk alleen al te danken aan het feit dat bijvoorbeeld een literatuurwetenschapper meer dan 80.000 symbolen moet kennen om deze hoogstaande kunst te kunnen bedrijven. De kalligrafie staat op dit niveau dan ook op eenzame hoogte, want ter vergelijk; om de krant globaal te kunnen lezen moet je zo’n 3000 tekens beheersen. Wat voor ons nog een onvoorstelbaar grote hoeveelheid is.

Ik heb nader kennis mogen maken met Mr. Dong Xuehua. Deze kunstenaar – in onze ogen ambachtsman – maakt Zhontai Baboo fluiten in een opeenvolging van generaties. Dit is een gebruikelijke vorm van overlevering binnen hun provincie. Hij is dan ook in het bezit van een bamboeplantage. De streek waar hij vanaf komt produceert de beste bamboe voor deze fluiten. Daar is ook een fabriek gevestigd die hier massa productie maakt. Hij noemt het machinaal, maar in de documentaire die ik gezien heb is het toch verdacht veel handwerk. Hij heeft speciaal voor mij en Rob Kars een fluit gemaakt van de bamboe uit Robs tuin.P1030292 En onder gereedschap technische begrippen erbarmelijke omstandigheden in de garage van mijn 85 jarige vader. Dus met dat vakmanschap zit het meer dan goed.

Verder heeft hij een atelier in Beijing dat verbonden is aan de Kunstacademie daar. Hier vervaardigd hij fluiten op maat voor de zeer hoogstaande fluitkunst daar.

En daar maakten we een eerste fout. Een maker van fluiten is nog geen muzikant op fluit. Nadrukkelijk bleef hij dit dan ook herhalen, maar op verzoek heeft hij uiteraard nog vaak moeten fluiten. Pas na het nodige terugtrekken op zijn hotelkamer om te oefenen en een bezoek aan onze WeertFM studio.WeertFM studio Waar hij de opname maar niks vond en erg nerveus was. Begon ik te beseffen dat het werkelijk niet leuk voor hem was maar uit beleefdheid leverde hij toch een sterk staaltje fluitkunst. Nu op dit moment kan ik het nog meer waarderen want met hun gevoel voor perfectie moet het werkelijk spitsroeden lopen zijn om muziek te produceren waar je eigenlijk niet achter staat. Ik heb een fotodocument gemaakt van het maken van de ‘Nederlandse bamboe fluit ‘die ik in een volgend blog zal publiceren.

Wenjun dame helemaal linksOok heb ik kennis gemaakt met Wenjun, roepnaam Wendy. Klinkt erg vreemd deze naam bij een Chinese dame, maar de Chinese versie is voor ons niet uit te spreken. Tolk en inmiddels 13 jaar in Nederland. Het cliché van de hardwerkende Aziaat is eigenlijk wel bevestigd. Wendy spreekt erg goed Nederlands en gaat nog steeds trouw twee avonden in Hamont naar les voor een hogere perfectie graad.   Haar Nederlandse man mag dadelijk met de 10 maanden oude zoon naar Chinese les. Even afwachten wie het sneller onder de knie zal krijgen. Deze zeer vlotte  en ambitieuze dame heeft me inhoudelijk veel verteld over de verhalen die in de fluitkunst ten grondslag liggen aan de muziekstukken.

Ook hier met name sprookjesachtige verhalen zoals bijvoorbeeld een variant van ons Romeo en Julia verhaal maar dan niet met zo’n afschuwelijk einde. Ik moet nu nog glimlachten als ik aan haar gezichtsuitdrukking denk, ‘erg zuur’. Nee, in dit verhaal gaan de geliefden Liang Shan Bo en Zhu Ying Tai wel dood maar worden herboren als twee vlinders en voor eeuwig fladderen ze over de weidse landschappen en bloemenvelden in Chinees vrije natuur. Lelijke verhalen kennen ze eigenlijk niet en ook geen boosaardige figuratie.P1030259

De natuur is een belangrijk gegeven binnen de Chinese cultuur en wij verbinden er graag het woord Zen aan. Nou dat is erg misplaatst. Zeker onze vrije interpretatie van de omgang met Boeddha beelden. In hun ogen pure heiligheidsschennis. Een Boeddha verdient een rustige, serene en gewijde kamer alleen voor hem. Dient – in tegenstelling tot wat ik laatst hoorde – wel altijd hoger te staan dan jijzelf. En indien dit niet zo in te richten is kun je ’t beter laten want als ‘tuin object’ is het pure belediging en afroepen van ongeluk. Eigenlijk hebben ze niet veel met Godsdienst en ze gaan dan ook weinig naar de tempel.

In de vrije tijd! Schijnbaar toch een wat  vreemd begrip spelen ze graag kaart en kijken televisie. Op de vraag of ze graag gokken, werd er toch een beetje besmuikt gekeken.

Maar wat ze uitzonderlijk graag doen is shoppen. Het leven in China is erg  duur en merkartikelen onbetaalbaar. Een huis is ook maar voor weinigen weggelegd, de meesten moeten zich met een klein appartement behelpen en de smog in de grote steden schijnt werkelijk zo ernstig te zijn. De schone lucht hier in het Weertse was  dan ook het eerste wat hen opviel.Chinese uitwisseling cadeautje 001 Niet voor niets groenste stad van Europa dus.

Nu zijn ze al weer hoog en breed in China samen met de cadeautjes die we als 6 kunstenaars voor hen hebben gemaakt. Hiernaast mijn bijdrage en het uiteindelijke Kunstwerk daar is het nog even wachten op, want dat is het volgende traject.

Eigenlijk is er nog veel te vertellen maar dat zal ik samen met de foto documentaire doen. Evenals de reactie op mijn Kunst, wat wel even slikken was.