‘Meer exposities over speerpunten’, in het nieuwe Kunstbeleid van de Rabobank.

En de speerpunten zijn o.m. voedsel en landbouw en dan hebben we het niet over Kunst. de wereld wordt te dik 001

Een wat vreemde visie, ‘want kan Kunst juist niet meer licht werpen op voeding- en landbouwkwesties’! Wat is dat toch dat de Kunsten schijnbaar helemaal uitgebannen dienen te worden?

Rabobank sluit dus haar Kunstzone in het Utrechtse hoofdkantoor en bezuinigt verder op haar Kunstbudget. Rabo is overigens niet alleen er valt nog een hele lijst aan banken, verzekeraars, andere bedrijven en musea aan toe te voegen.

Maar terug naar die voeding. Er kan op allerlei manier naar voeding gekeken worden en zeker ook op een Kunstzinnig manier. Uit die hoek zou je misschien beter eens het thema ‘smaak’ kunnen belichten. Want gezamenlijk met ‘de nieuwe voedingsmiddelen’ is er ook een nieuwe smaak massaal omarmt. En of deze zo verfijnd in elkaar steekt dat kan volgens mij bevraagd worden.

Samen met het Fastfood is ook er ook een verloedering over de gehele breedte in smaak opgetreden. En niet alleen in wat we kunnen proeven, maar ook in wat we kunnen betasten, wat we kunnen horen, wat we kunnen ruiken, wat we kunnen zien en wat we emotioneel kunnen verwerken. Allemaal zaken die een rol spelen als we aan het eten zijn. Dit zou toch een teken aan de wand moeten zijn.See you in food court 001

Om dus juist de Kunsten – welke al eeuwenlang een plaatsvervangend kader voor het opdoen van ervaring bieden – in de ban te doen. Is een volgende zet om de mensheid nog meer te vervreemden van zichzelf. En de statistieken rondom de geestelijke gezondheidszorg liegen er bepaald niet om.

De mens raakt volledig de weg kwijt en heeft veel moeite om wezenlijk contact en zin te ervaren. Waarvan overigens de financiële debacles een groot voorbeeld zijn.

Juist nu in een tijd van reorganisatie en her formeren van markt en  maatschappij zou er juist Kunst binnengehaald moeten worden om cross-over aan te gaan. Maar allereerst zou dan de gedachte dat we het hebben ‘over schilderijtjes boven de bank’ voor eens en altijd losgelaten dienen te worden.

De moderne Kunstenaar heeft wel wat anders aan zijn hoofd. Namelijk een heldere creatieve geest met een verdomd goede opleiding en een sterk analytisch en procesmatig denken dat nergens productief in te zetten is.Citroenen voor knollen

En dat heeft allemaal te maken met SMAAK, meer dan eten alleen maar wel een significant onderdeel ervan.

 

Advertenties

Wellicht dat ervaringsdeskundigen die ‘trauma’ van generatie op generatie hebben zien doorgegeven worden.

Toch een wat specifieker beeld kunnen schetsen bij dsm_whitpaper_7.

http://www.boompsychologie.nl/documenten/uitgeverij_boom/whitepapers/dsm_whitepaper_7_ptss.pdf

Ik kan alleen vanuit mijn eigen ervaring – en intense zoektocht naar de waarheid – praten en ben doordrongen van het feit dat het zeer complexe materie is. Toch wil ik mijn bevindingen niet voor mezelf houden. Om het helemaal helder te verwoorden zal ik er een boek aan moeten wijden. Pas nu na 56 jaar ervaring sta ik op het punt dat ik in staat zou zijn om een analyse te geven van het gebeurde die beklijft. En dan nog zal het grotendeels mijn ervaringen en waarnemingen behelzen. Maar met een sterke analytische geest en veel studie kom je een eind op weg. De meerwaarde voor de ander zijn de stappen die genomen zijn om tot hier te komen. Deze kunnen voor elke andere situatie ook nagelopen worden, waardoor er inzicht kan ontstaan.

In dit whitepaper worden zeer specifieke criteria aangehaald en ik wil hier toch mijn stem tegen verheffen. Zeker omdat er ook nog zoiets bestaat als opeenstapeling van trauma gedurende life events die uiteindelijk ook in burn-out en PTSS kunnen resulteren. Waarbij ik dan ook nog de opmerking wil plaatsen dat EMDR nog steeds gezien wordt als een van de verlossers. Terwijl toch al langere tijd bekend is dat dit bij complex trauma niet het geval is.Gelabeld Helaas is dit niet algemeen bekend bij veel praktijken.

Al meermalen is er de roep geweest vanuit verschillende hoeken om de mens als ‘heel wezen’ te beschouwen en niet als gelabeld onderdeel. Met daarnaast de opmerking dat het begrip trauma zeer breed en zeer persoonsgebonden is. Het zijn namelijk niet alleen gruwelijke rampen, seksueel geweld of dreigende dood die trauma veroorzaken.

Door zo op specifieke kenmerken te staren wordt er een incorrect beeld geschapen. De werkelijkheid is veel complexer en met veel meer triggers en factoren beladen dan een eenmalige zeer ingrijpende gebeurtenis. Ook een opeenvolging van gebeurtenissen gedurende het leven kan enorm traumatiserend gaan werken.

Wat te denken van traumatische gebeurtenissen in een jeugdsituatie samenhangend met relatieproblematiek van de ouders en/of een psychische aandoening in wisselwerking. Bijvoorbeeld een persoonlijkheidsstoornis bij beide ouders welke uiteindelijk uitmonden in een psychose bij één ouder. Waarbij in vroeger tijden bij waanbeelden en stemmen horen snel naar de diagnose schizofreen werd gegrepen. Wat heden ten dage misschien verschoven zou zijn naar dissociatie niet nader omschreven. (Het label beïnvloed wel onherstelbaar de perceptie van het omringende social stelsel, verzorgers, doctoren en kinderen) Genetische beladenheid en systeemtheorie gaan ook in mogelijke problematiek van kinderen doorberekent worden. Ook dit beïnvloed weer diagnoses.

Het kind wat herhaaldelijk in deze problematiek betrokken raakt weet zich absoluut geen raad, want het gaat veel volwassenen al het petje te boven. Een reactie kan zijn zich te onttrekken aan de dagdagelijkse spanningen, maar indien dit fysiek niet kan of toegestaan is zal uiteindelijk zijn hersenmassa voor een andere oplossing zorgen. Dissociatie is dan zo gek nog niet. Zeker indien de genetische oorsprong er al ligt. De herhaling in het systeem is dan al een feit.

De wetenschap ontdekt steeds meer op dit terrein, maar vaak krijg ik de indruk dat het overal versnipperd in specialistische termen opgeslagen ligt. Dat dit uiteindelijk ook niet meer naar het individu ‘an sich’ herleidt wordt met specifieke hersenaanleg en voorkeur voor het format waar ‘zijn computer’ op draait. Wij als mensen nemen de wereld waar door onze eigen gekleurdheid en deze is sterk afhankelijk van genetische aanleg, ervaringen in de jeugd, opvoeders en het thema van het systeem waar je in opgegroeid bent.

Menselijke hersenen zijn ingericht op patroon en herhaling, want zo leren we.  Maar de helaasheid van de dingen neemt nu wel met zich mee dat het originele perspectief van de jeugdsituatie wel eens zeer verderfelijke kan zijn voor de psyche. Dit is dan vervolgens wel de normaliteit binnen het patroon. En de hersenen zullen volgens dit vooringenomen patroon werken wat veelal onttrokken is aan de bewuste wil.

Met andere woorden; men komt weer in precies dezelfde misère en thematiek terecht als binnen het oorspronkelijke gezin heerste, omdat het nu eenmaal de normaliteit is. Om je bewust te worden van deze patronen heb je een lange weg te gaan met veel onderzoek. Onderzoek naar jezelf, onderzoek naar het systeem waar je uit komt, onderzoek naar de patronen die herhaalt worden. En dit is geen eenvoudige zaak omdat ‘het nu eenmaal de normale wereld is volgens je hersenen’.

Het bittere van dit alles is dat je dus ondanks of dankzij jezelf opnieuw in traumatiserende situaties terecht komt. Zonder dat je er iets aan kunt doen. Maar wel met een PTSS als gevolg. En er zijn nu zelfs aanwijzingen in de richting van uiteindelijk een psychisch syndroom wat uiteindelijk in een depressie, psychose of anderszins uit kan monden.

Vandaar mijn nooit aflatend pleidooi om mensen meer inzicht te geven in hun eigen psyche, de wisselwerking in relaties en omgeving en dit te plaatsen in hun persoonlijk historisch kader.

Pak de familiegeschiedenis er maar eens bij of het fotoalbum. En loop zo de thematiek eens na, wellicht dat je dan al een rode draad in handen hebt. En speur zo de herhalingen in je eigen leven eens na.

En ten slotte de Kunsten kunnen veel inzicht geven in het gevoel zonder dat je het zelf door hoeft te ploegen.

Ook verbaast het me zeer dat in deze beeld gedreven wereld er zo weinig gedaan wordt middels beeld binnen psycho analyses. Terwijl taal een constructie is die beeld beschrijft, komt beeld rechtstreeks binnen. Een gros van de mensen zou meer geholpen zijn te associëren en te duiden middels beeld dan middels taal.