‘Meer exposities over speerpunten’, in het nieuwe Kunstbeleid van de Rabobank.

En de speerpunten zijn o.m. voedsel en landbouw en dan hebben we het niet over Kunst. de wereld wordt te dik 001

Een wat vreemde visie, ‘want kan Kunst juist niet meer licht werpen op voeding- en landbouwkwesties’! Wat is dat toch dat de Kunsten schijnbaar helemaal uitgebannen dienen te worden?

Rabobank sluit dus haar Kunstzone in het Utrechtse hoofdkantoor en bezuinigt verder op haar Kunstbudget. Rabo is overigens niet alleen er valt nog een hele lijst aan banken, verzekeraars, andere bedrijven en musea aan toe te voegen.

Maar terug naar die voeding. Er kan op allerlei manier naar voeding gekeken worden en zeker ook op een Kunstzinnig manier. Uit die hoek zou je misschien beter eens het thema ‘smaak’ kunnen belichten. Want gezamenlijk met ‘de nieuwe voedingsmiddelen’ is er ook een nieuwe smaak massaal omarmt. En of deze zo verfijnd in elkaar steekt dat kan volgens mij bevraagd worden.

Samen met het Fastfood is ook er ook een verloedering over de gehele breedte in smaak opgetreden. En niet alleen in wat we kunnen proeven, maar ook in wat we kunnen betasten, wat we kunnen horen, wat we kunnen ruiken, wat we kunnen zien en wat we emotioneel kunnen verwerken. Allemaal zaken die een rol spelen als we aan het eten zijn. Dit zou toch een teken aan de wand moeten zijn.See you in food court 001

Om dus juist de Kunsten – welke al eeuwenlang een plaatsvervangend kader voor het opdoen van ervaring bieden – in de ban te doen. Is een volgende zet om de mensheid nog meer te vervreemden van zichzelf. En de statistieken rondom de geestelijke gezondheidszorg liegen er bepaald niet om.

De mens raakt volledig de weg kwijt en heeft veel moeite om wezenlijk contact en zin te ervaren. Waarvan overigens de financiële debacles een groot voorbeeld zijn.

Juist nu in een tijd van reorganisatie en her formeren van markt en  maatschappij zou er juist Kunst binnengehaald moeten worden om cross-over aan te gaan. Maar allereerst zou dan de gedachte dat we het hebben ‘over schilderijtjes boven de bank’ voor eens en altijd losgelaten dienen te worden.

De moderne Kunstenaar heeft wel wat anders aan zijn hoofd. Namelijk een heldere creatieve geest met een verdomd goede opleiding en een sterk analytisch en procesmatig denken dat nergens productief in te zetten is.Citroenen voor knollen

En dat heeft allemaal te maken met SMAAK, meer dan eten alleen maar wel een significant onderdeel ervan.

 

Advertenties

KunstinbeeldKunstinWeertKunstINkijkbeeldinKunstWeertinbeeld.

Ja wie weet ’t nu nog. Is het nu Kijk IN Kunst, Kunst in Weert, Weert in Kunst, Beeld in Kunst, Kunst in kijk, Weert in beeld. Kunst in beeld in Weert of Weert, beeld in Kunst.The impossible being of.

Is het haast lachwekkend te noemen of krijgt het trekken van een ziekte.

Want wat is nu Kunst met ons in Weert. Eén ons Kunst in Weert?

Honderd gram, is dat niet het verschil met wat er over blijft. Juist, lichaam minus ziel.

‘Don’t be so smart’ zult U denken, want het gaat toch over ‘dat wat ik mooi vind’.

En juist daar wringt de schoen, ‘want het gaat dus absoluut niet over wat IK mooi vind’.

Het gaat over essentie, over ziel en iets meer dan een schilderijtje boven de bank.

Het gaat over innovatie, creatieve kracht, verbinding, schepping, veelzijdigheid en intrinsieke waarde. Om maar eens wat termen uit de economie te jatten.

En het gaat over kwaliteit die genoeg diepgang heeft verkregen, om net dat verschil te maken.

KunstINkijkinbeeldKunstinweertBeeldinKIJKWeertinBEELDinKunstinKIJKinKunstinWeert.

Het ware gezicht.

De tijd sluit als het ware zijn handen over je gezicht en
tast niet ziende naar de diepere sporen van patronen die in je leven geslopen
zijn.

Geluk trekt net zo diepe groeven in je gelaat als verdriet
plaats krijgt in het licht van je ogen.

De tijd onthult een monument en bepaalt de sfeer van ‘zijn’,
de essentie van bestaan.

In een oogopslag heb ik meer informatie verwerkt dan mijn
hersenen bij kunnen benen en puur op intuïtie schat ik de mens tegenover me in.
Ken ik hem op waarden welke voor mij verder onduidelijk zijn.

Eeuwen genetische sporen in mijn bloed en de cultuur van
omgeving bepalen, wie ik zie.

Wat nu, als een ander mijn gezicht aftast in onbezonnen
jeugdigheid en een plaats zoekt tussen de rimpels van mijn bestaan.

 http://vimeo.com/moogaloop.swf?clip_id=27898115&server=vimeo.com&show_title=0&show_byline=0&show_portrait=0&color=00adef&fullscreen=1&autoplay=0&loop=0

JOAN from Anki Raemaekers on Vimeo.