Langzaam maar zeker begint de buurt waar ik in woon anders te worden.

Zeker de laan met zijn schaduwrijke bomen en een ruim uitzicht op de diverse plantsoenen en groenstroken is ongeveer hetzelfde gebleven. Hooguit hier en daar wat rommeliger. En lopend naar het station kom ik uitbundige tuintjes tegen. Sommige zelfs zo uitbundig dat ik me afvraag of al die plantjes wel overleven zullen ondanks het enthousiasme waarmee ze samengepakt de keurig afgebakende tuintjes vullen.

Toch in de vroege avond met name, geeft het modebeeld op straat een indruk die me enige tijd terugwerpt in onze geschiedenis.

Nu is mode een goede graadmeter van culturele uiting en zonder hier verder een oordeel over te hebben. Is de stap terug in de tijd momenteel nog groter dan de flats aan deze laan oud zijn. Ze stammen uit mijn geboortejaar 1957 het jaar van een verloren generatie. Dit is niet de enige generatie die als verloren te boek staat want 1986 is ook zo’n jaar en naar het zich laat aanzien komt er nu in dit tijdperk weer een aan. Zo’n 30 jaar zit er dus telkens tussen ofwel om in astrologie termen te spreken ‘een volle rondgang van de planeet Saturnus door alle sterrenbeelden, de wachter op de drempel’.

Nu wisten we al dat alles volgens patronen loopt in een cyclische vorm en dat de mens geneigd is om terug te pakken op de geschiedenis. Toch is de vaststelling van dit fenomeen telkens ook weer verrassend! Hoe is dat toch mogelijk dat er aan bepaalde wetmatigheden schijnbaar niet te ontkomen is.

Een verklarende factor is natuurlijk de op – en neergang van de economie die ook cyclisch verloopt. Eenmaal goedkope woonruimtes blijven dat ook over het algemeen. En dan zit er een logica in om ook daar de sociaal zwakkeren maar in onder te brengen. Hoewel er natuurlijke eindeloze rapporten zijn geschreven, die deze voorkeur eigenlijk als onjuist bestempelen.

Terug naar die mode en bijbehorend straatbeeld. Het wordt niet graag benoemd en het is al helemaal niet salonfähig om over onbehagen te praten. Toch is juist dat iets wat meer en meer mensen bekruipt en niet alleen omdat het Henk en Ingrids zijn. Maar omdat kleding in de vorm van ‘de aardappeleters van van Gogh’ toch wel een erg grote stap terug in de geschiedenis is. De duistere middeleeuwen komen dan op het netvlies en de taferelen van Hieronymus Bosch  zijn toch buiten erg fantasievol, ook wel erg beklemmend.

In de reguliere media zien we allemaal trendy moslima ’s met – indien ze deze dragen -designer hoofddoeken over het algemeen. Maar in het straatbeeld zijn er nogal wat vrouwen die ogenschijnlijk uit gebieden komen die wat armlastiger zijn en wij over het algemeen alleen van documentaires kennen. Nu herinner ik me ook wel uit mijn jeugd dat het vrouwbeeld toen ook niet erg vrijgevochten was. Zelf had ik er een behoorlijke hekel aan dat ik een broek onder mijn geplooide rok naar school aanmoest. (Gekscherend gezegd ‘je zag er uit als een Turk’ zonder iemand te willen beledigen maar wel veelzeggend als beeld van de eerste groep migranten) Ook het Rooms Katholieke establishment kon het dus niet waarderen om blote benen  te zien. En vrouwen hadden ook altijd hoofdbedekking op in de kerk. Trouwens thuis was het normaal dat ze een schort droegen als zedelijk, kuis en opvoedkundig persoon.

Nu schets ik hier een aantal beelden die geschiedenis zijn maar ook zeer hedendaags. De regel momenteel is om er vooral besmuikt omheen te lopen en te doen alsof het niet bestaat. Of het maakt verontwaardiging los, of erger kwaadheid.

Zou het niet geboden zijn om open dialoog hierover te openen en dan niet landelijk maar wat dichter bij huis. Want ondanks een helder verstand – en absoluut geen gene om gesprekken aan te gaan met wie dan ook –  kan je gevoelsmatig toch een sterk vervreemd gevoel krijgen in je eigen buurt. En niet iedereen verdiept zich zich in andere culturen en geschiedenis. Daarnaast ook al verdiep je je wel in dit soort zaken op alle niveau ’s van uiting ‘toch zal het wezensvreemd blijven’.

Onbehagen laat zich niet wegredeneren en heeft te maken met het onbekende dat je leefruimte insluipt. Het maakt onzeker en veroorzaakt een onderstroom die benauwend is tegen beter weten in vaak. Er alleen maar in petit comité met gelijkgezinden over praten maakt dat er nog meer groepsvorming en uitsluiting ontstaat. En het is elitair om te menen dat dit onbehagen geen vaste voet zou mogen krijgen in een beschaafde cultuur!

 

 

Advertenties

Tussen man en vrouw ofwel gender fluïde.

Het spreekt echt tot de verbeelding. Vooral omdat het een item is. Daar waar veel mensen tegenwoordig met hun identiteit, rol en grenzen worstelen. In de mode wereld wordt het momenteel voluit omarmd. Dat spreekt me enorm aan want dat is bekend terrein. Mijn moeder was met niets anders bezig. Ik heb dan ook alle handwerkvormen tot in de finesse mogen beoefenen. Vandaar misschien ook al die rare poppetjes die ik teken, alles geënt op mode illustratie.

In de jaren ’60 was de term uniseks al gangbaar en momenteel lopen op de catwalk mannen in kant en vrouwen in eenvoudige minimalistische kleding. Dat is ook meteen het aantrekkelijke aan de mode wereld. Het is meestal een goede voorspeller van trends die vorm beginnen te krijgen binnen onze maatschappij.Gender en seksualiteit

Momenteel zie je een terugkeer naar de jaren ’60 – ’70 van de vorige eeuw. Erg aansprekend want juist toen waren veel vrienden van mij aan het worstelen met hun identiteit en seksualiteit. In mijn omgeving werd ineens 80% homo- biseksueel en werd ik geconfronteerd met vrouwen die op me vielen. Tamelijk shocking voor me, hoewel ik een nogal mannelijke geest in een vrouwen lichaam pleeg te zijn. Dit volgens waarneming van anderen, ik kan een analytische geest niet direct koppelen aan een vrouwelijke of mannelijke waarde. Of je zou wel heel erg in clichés moeten denken. Gelukkig worden we daar nu stap voor stap van verlost. Weg met de etikettering en het rechtlijnige denken.

Seksualiteit heeft natuurlijk veel te maken met zelfexpressie (net als mode). Al je psychische mankementen en hoogstandjes krijgen hier een vorm. Waarom wereldwijd juist nu die 50 tinten grijs zo’n hoogvlucht krijgt, is eigenlijk toch een raadsel (hoewel een verklaring begint te dagen). Sadomasochisme light wil dat zeggen en eigenlijk een knullig geschreven boek met een draak van een verfilming. Van recensies en horen zeggen! zelf heb ik het boek nog steeds niet kunnen lenen bij de Bieb! Maar bij gebrek aan beter heb ik wel het door dezelfde bieb aangeprezen surrogaat gelezen. Een aaneen gesloten tocht in een auto met alle voorstelbare houdingen, dito fitnessruimtes, een heleboel luxe en een stinkend rijke fantastisch uitziende vent met een klein mankementje. Mmmm…..het zou erger kunnen en echt pijnlijk wordt het nergens. Nu is er erg weinig onderzoek naar dit fenomeen maar naar wat er ligt schijnt toch het gegeven ‘pijn’ niet de basis te zijn van dit in wezen machtsspelletje. Persoonlijk denk ik dat het hier ook om draait want in tegenstelling tot wat de publieke opinie is, staat en valt deze expressievorm met de rol van de masochist. Die bepaalt namelijk hoe het spel verloopt en niet de dominant. In wezen heeft het alles te maken met vertrouwen. Want om je leven en welzijn in iemands ander armen te leggen, moet je wel overtuigd zijn dat dit niet misbruikt gaat worden. Daar zit de spanning dus en de ultieme check of die ander inderdaad wel te vertrouwen is. Dat hij of zij de grenzen zal respecteren die aangegeven zijn. (hier is die verklaring in notedop, ‘we worden allemaal aan de lopende band besodemieterd en leven in een nep wereld van goud en glamour voor de uitverkorenen’.)

Terug naar die uniseks. Een zeker androgyn zijn sluipt steeds verder deze robot samenleving in. Sinds mannen steeds vaker op de vrouwenafdeling van mode en schoonheidsartikelen te vinden zijn! Zich ook scheren op intieme plaatsen ‘omdat dat schoner zou zijn’ en daarmee ook het onzekere pad van vrouwelijke idealen betreden. Lijkt het erop dat we inderdaad steeds cleaner en gladder en abstracter worden. Een uitwisseling van vrouwelijke en mannelijke psychische elementen die lichamelijk vorm beginnen te krijgen. Een nieuwe kijk op rolmodellen, schoonheid en expressie.

Het grote voordeel is een heroriëntatie op seksualiteit, identiteit en plaats in het systeem. Met meer kennis van onderling uitwisselbare eigenschappen, die wezenlijk bevestigen dat de verschillen eigenlijk niet zo groot zijn. Zeker niet tegenover elkaar staan en die gewoon vertellen wat de inhoud van het bouwpakket is. Wat een opluchting.

Kan wellicht ook de belachelijke curve aan echtscheidingen en meningsverschillen slechten en het idee ‘back naar basic’ terugbrengen in relaties.

Uiteindelijk zijn we allemaal een rariteit met een eigen vormgegeven blik op de omgeving. Zelfkritisch vermogen krijgt gelukkig weer een kans.