Tussen man en vrouw ofwel gender fluïde.

Het spreekt echt tot de verbeelding. Vooral omdat het een item is. Daar waar veel mensen tegenwoordig met hun identiteit, rol en grenzen worstelen. In de mode wereld wordt het momenteel voluit omarmd. Dat spreekt me enorm aan want dat is bekend terrein. Mijn moeder was met niets anders bezig. Ik heb dan ook alle handwerkvormen tot in de finesse mogen beoefenen. Vandaar misschien ook al die rare poppetjes die ik teken, alles geënt op mode illustratie.

In de jaren ’60 was de term uniseks al gangbaar en momenteel lopen op de catwalk mannen in kant en vrouwen in eenvoudige minimalistische kleding. Dat is ook meteen het aantrekkelijke aan de mode wereld. Het is meestal een goede voorspeller van trends die vorm beginnen te krijgen binnen onze maatschappij.Gender en seksualiteit

Momenteel zie je een terugkeer naar de jaren ’60 – ’70 van de vorige eeuw. Erg aansprekend want juist toen waren veel vrienden van mij aan het worstelen met hun identiteit en seksualiteit. In mijn omgeving werd ineens 80% homo- biseksueel en werd ik geconfronteerd met vrouwen die op me vielen. Tamelijk shocking voor me, hoewel ik een nogal mannelijke geest in een vrouwen lichaam pleeg te zijn. Dit volgens waarneming van anderen, ik kan een analytische geest niet direct koppelen aan een vrouwelijke of mannelijke waarde. Of je zou wel heel erg in clichés moeten denken. Gelukkig worden we daar nu stap voor stap van verlost. Weg met de etikettering en het rechtlijnige denken.

Seksualiteit heeft natuurlijk veel te maken met zelfexpressie (net als mode). Al je psychische mankementen en hoogstandjes krijgen hier een vorm. Waarom wereldwijd juist nu die 50 tinten grijs zo’n hoogvlucht krijgt, is eigenlijk toch een raadsel (hoewel een verklaring begint te dagen). Sadomasochisme light wil dat zeggen en eigenlijk een knullig geschreven boek met een draak van een verfilming. Van recensies en horen zeggen! zelf heb ik het boek nog steeds niet kunnen lenen bij de Bieb! Maar bij gebrek aan beter heb ik wel het door dezelfde bieb aangeprezen surrogaat gelezen. Een aaneen gesloten tocht in een auto met alle voorstelbare houdingen, dito fitnessruimtes, een heleboel luxe en een stinkend rijke fantastisch uitziende vent met een klein mankementje. Mmmm…..het zou erger kunnen en echt pijnlijk wordt het nergens. Nu is er erg weinig onderzoek naar dit fenomeen maar naar wat er ligt schijnt toch het gegeven ‘pijn’ niet de basis te zijn van dit in wezen machtsspelletje. Persoonlijk denk ik dat het hier ook om draait want in tegenstelling tot wat de publieke opinie is, staat en valt deze expressievorm met de rol van de masochist. Die bepaalt namelijk hoe het spel verloopt en niet de dominant. In wezen heeft het alles te maken met vertrouwen. Want om je leven en welzijn in iemands ander armen te leggen, moet je wel overtuigd zijn dat dit niet misbruikt gaat worden. Daar zit de spanning dus en de ultieme check of die ander inderdaad wel te vertrouwen is. Dat hij of zij de grenzen zal respecteren die aangegeven zijn. (hier is die verklaring in notedop, ‘we worden allemaal aan de lopende band besodemieterd en leven in een nep wereld van goud en glamour voor de uitverkorenen’.)

Terug naar die uniseks. Een zeker androgyn zijn sluipt steeds verder deze robot samenleving in. Sinds mannen steeds vaker op de vrouwenafdeling van mode en schoonheidsartikelen te vinden zijn! Zich ook scheren op intieme plaatsen ‘omdat dat schoner zou zijn’ en daarmee ook het onzekere pad van vrouwelijke idealen betreden. Lijkt het erop dat we inderdaad steeds cleaner en gladder en abstracter worden. Een uitwisseling van vrouwelijke en mannelijke psychische elementen die lichamelijk vorm beginnen te krijgen. Een nieuwe kijk op rolmodellen, schoonheid en expressie.

Het grote voordeel is een heroriëntatie op seksualiteit, identiteit en plaats in het systeem. Met meer kennis van onderling uitwisselbare eigenschappen, die wezenlijk bevestigen dat de verschillen eigenlijk niet zo groot zijn. Zeker niet tegenover elkaar staan en die gewoon vertellen wat de inhoud van het bouwpakket is. Wat een opluchting.

Kan wellicht ook de belachelijke curve aan echtscheidingen en meningsverschillen slechten en het idee ‘back naar basic’ terugbrengen in relaties.

Uiteindelijk zijn we allemaal een rariteit met een eigen vormgegeven blik op de omgeving. Zelfkritisch vermogen krijgt gelukkig weer een kans.