Wellicht dat ervaringsdeskundigen die ‘trauma’ van generatie op generatie hebben zien doorgegeven worden.

Toch een wat specifieker beeld kunnen schetsen bij dsm_whitpaper_7.

http://www.boompsychologie.nl/documenten/uitgeverij_boom/whitepapers/dsm_whitepaper_7_ptss.pdf

Ik kan alleen vanuit mijn eigen ervaring – en intense zoektocht naar de waarheid – praten en ben doordrongen van het feit dat het zeer complexe materie is. Toch wil ik mijn bevindingen niet voor mezelf houden. Om het helemaal helder te verwoorden zal ik er een boek aan moeten wijden. Pas nu na 56 jaar ervaring sta ik op het punt dat ik in staat zou zijn om een analyse te geven van het gebeurde die beklijft. En dan nog zal het grotendeels mijn ervaringen en waarnemingen behelzen. Maar met een sterke analytische geest en veel studie kom je een eind op weg. De meerwaarde voor de ander zijn de stappen die genomen zijn om tot hier te komen. Deze kunnen voor elke andere situatie ook nagelopen worden, waardoor er inzicht kan ontstaan.

In dit whitepaper worden zeer specifieke criteria aangehaald en ik wil hier toch mijn stem tegen verheffen. Zeker omdat er ook nog zoiets bestaat als opeenstapeling van trauma gedurende life events die uiteindelijk ook in burn-out en PTSS kunnen resulteren. Waarbij ik dan ook nog de opmerking wil plaatsen dat EMDR nog steeds gezien wordt als een van de verlossers. Terwijl toch al langere tijd bekend is dat dit bij complex trauma niet het geval is.Gelabeld Helaas is dit niet algemeen bekend bij veel praktijken.

Al meermalen is er de roep geweest vanuit verschillende hoeken om de mens als ‘heel wezen’ te beschouwen en niet als gelabeld onderdeel. Met daarnaast de opmerking dat het begrip trauma zeer breed en zeer persoonsgebonden is. Het zijn namelijk niet alleen gruwelijke rampen, seksueel geweld of dreigende dood die trauma veroorzaken.

Door zo op specifieke kenmerken te staren wordt er een incorrect beeld geschapen. De werkelijkheid is veel complexer en met veel meer triggers en factoren beladen dan een eenmalige zeer ingrijpende gebeurtenis. Ook een opeenvolging van gebeurtenissen gedurende het leven kan enorm traumatiserend gaan werken.

Wat te denken van traumatische gebeurtenissen in een jeugdsituatie samenhangend met relatieproblematiek van de ouders en/of een psychische aandoening in wisselwerking. Bijvoorbeeld een persoonlijkheidsstoornis bij beide ouders welke uiteindelijk uitmonden in een psychose bij één ouder. Waarbij in vroeger tijden bij waanbeelden en stemmen horen snel naar de diagnose schizofreen werd gegrepen. Wat heden ten dage misschien verschoven zou zijn naar dissociatie niet nader omschreven. (Het label beïnvloed wel onherstelbaar de perceptie van het omringende social stelsel, verzorgers, doctoren en kinderen) Genetische beladenheid en systeemtheorie gaan ook in mogelijke problematiek van kinderen doorberekent worden. Ook dit beïnvloed weer diagnoses.

Het kind wat herhaaldelijk in deze problematiek betrokken raakt weet zich absoluut geen raad, want het gaat veel volwassenen al het petje te boven. Een reactie kan zijn zich te onttrekken aan de dagdagelijkse spanningen, maar indien dit fysiek niet kan of toegestaan is zal uiteindelijk zijn hersenmassa voor een andere oplossing zorgen. Dissociatie is dan zo gek nog niet. Zeker indien de genetische oorsprong er al ligt. De herhaling in het systeem is dan al een feit.

De wetenschap ontdekt steeds meer op dit terrein, maar vaak krijg ik de indruk dat het overal versnipperd in specialistische termen opgeslagen ligt. Dat dit uiteindelijk ook niet meer naar het individu ‘an sich’ herleidt wordt met specifieke hersenaanleg en voorkeur voor het format waar ‘zijn computer’ op draait. Wij als mensen nemen de wereld waar door onze eigen gekleurdheid en deze is sterk afhankelijk van genetische aanleg, ervaringen in de jeugd, opvoeders en het thema van het systeem waar je in opgegroeid bent.

Menselijke hersenen zijn ingericht op patroon en herhaling, want zo leren we.  Maar de helaasheid van de dingen neemt nu wel met zich mee dat het originele perspectief van de jeugdsituatie wel eens zeer verderfelijke kan zijn voor de psyche. Dit is dan vervolgens wel de normaliteit binnen het patroon. En de hersenen zullen volgens dit vooringenomen patroon werken wat veelal onttrokken is aan de bewuste wil.

Met andere woorden; men komt weer in precies dezelfde misère en thematiek terecht als binnen het oorspronkelijke gezin heerste, omdat het nu eenmaal de normaliteit is. Om je bewust te worden van deze patronen heb je een lange weg te gaan met veel onderzoek. Onderzoek naar jezelf, onderzoek naar het systeem waar je uit komt, onderzoek naar de patronen die herhaalt worden. En dit is geen eenvoudige zaak omdat ‘het nu eenmaal de normale wereld is volgens je hersenen’.

Het bittere van dit alles is dat je dus ondanks of dankzij jezelf opnieuw in traumatiserende situaties terecht komt. Zonder dat je er iets aan kunt doen. Maar wel met een PTSS als gevolg. En er zijn nu zelfs aanwijzingen in de richting van uiteindelijk een psychisch syndroom wat uiteindelijk in een depressie, psychose of anderszins uit kan monden.

Vandaar mijn nooit aflatend pleidooi om mensen meer inzicht te geven in hun eigen psyche, de wisselwerking in relaties en omgeving en dit te plaatsen in hun persoonlijk historisch kader.

Pak de familiegeschiedenis er maar eens bij of het fotoalbum. En loop zo de thematiek eens na, wellicht dat je dan al een rode draad in handen hebt. En speur zo de herhalingen in je eigen leven eens na.

En ten slotte de Kunsten kunnen veel inzicht geven in het gevoel zonder dat je het zelf door hoeft te ploegen.

Ook verbaast het me zeer dat in deze beeld gedreven wereld er zo weinig gedaan wordt middels beeld binnen psycho analyses. Terwijl taal een constructie is die beeld beschrijft, komt beeld rechtstreeks binnen. Een gros van de mensen zou meer geholpen zijn te associëren en te duiden middels beeld dan middels taal.

 

Van abstractie naar detail en omgekeerd. De constructie ontmanteld.

Een persoonlijke zoektocht die nu ten einde is gekomen en dringend afsluiting behoeft zodat ik eindelijk kan gaan doen waar ik voor hier ben.Basisschool Keent

Mezelf verwonderen en amuseren.

Het is de tweede natuur van een aangeboren en gecultiveerde houding. De houding van de filosoof, de beschouwer, de denker.

De houding van de analyticus die het grote geheel wil plaatsen. Wil begrijpen het waarom? Met de tragiek van de eeuwige zoeker. Want dat is het gevaar. Want zoeken naar wat is, brengt je bij het reeds gekende. Je hoeft alleen maar waar te nemen, om te weten dat de huidige ervaring alles is wat je kunt kennen. Niet meer, niet minder.

Dit klinkt behoorlijk zen en in veel oren zal het ook een gevoel van ‘destiny’ oproepen. Van het niet kunnen ontkomen aan de toevalligheid van omstandigheden, tijd, plaats en mensen. ‘Destiny’ is zowel bestemming als vertrouwen. Je bent al daar dus waar je hoort te zijn.mozac3afk-schildering-bsk-rood

Het is even een bittere pil als je na 56 jaar zoeken uitloopt bij je hoogstpersoonlijk eigen droomkasteel. Maar van de andere kant kun je vervolgens wel een heleboel opgelegde verplichtingen los gaan laten. Het is niet de eindbestemming en niet de tocht die verheffend werkt, maar de eigen perceptie van die tocht en die bestemming.

Want in dit ondermaanse is het onmogelijk zich aan de eigen ervaring te onttrekken. Alleen het perspectief van waarneming ontsluit een ander landschap.

En de Kunst om het te willen zien en ervaren.

Kortom vanaf nu kan ik de sluizen open zetten en de figuratie weer omarmen. Want na deze lezing op 3 juni a.s. bij Galerie Weert is het tijd om kleur te bekennen, om gewoon mijn gevoel te volgen, wat nu eenmaal mensen eigen is. Niet dat ik het minimalisme helemaal zal verlaten, want essentie opgraven zit nu eenmaal in mijn bloed. Evenals kritisch fileren, beoordelen en duiden.

Maar ‘ons menselijk falen’ vraagt uiteindelijk toch meer om compassie, medeleven en humor. Om de dagelijkse waanzin van ingebeelde systemen en waarheden te kunnen plaatsen. Vergankelijke gedachten

Ik nodig U dan ook graag uit om even kennis te maken met mijn lange tocht langs onze gezamenlijke illusie. De drogreden van één bestaande waarheid, want die is er niet.

Er is alleen Uw eigen waarheid.

Lezing en achtergronden van werk Anki Raemaekers op dinsdag 3 juni a.s. bij Galerie Weert, Biest 76, 6001 AS te Weert. Graag aanmelden op ankie@galerieweert.nl o.v.v. Lezing + ‘datum’ zie ook http://www.galerieWeert.nl
Entree is 5 euro incluis koffie en thee.

Graag tot ziens, U bent van harte welkom.

Het lichaam heeft zo zijn eigen oplossingen en de geest ook, geef het tijd.

Ik las deze week een artikel wat me toch wel bezig houdt. Zeker omdat ik het fenomeen van dichtbij kan observeren. Sterker het heeft een groot gedeelte van mijn leven gekleurd en door het lot en de genen maak ik het nog steeds van dichtbij mee.

Het gaat over de mens en zijn worsteling met zijn geest. En dan met name wanneer het mis begint te lopen.

In het artikel stelde een psychiater dat men tegenwoordig te snel naar medicatie reikt, teveel experimenteert en te weinig aandacht heeft voor de inhoud van ‘het systeem’ wat men tracht te repareren. De mens zelf en de antwoorden die zijn lichaam en geest al formuleren.

Want daar zou wat meer op gelet moeten worden, die inhoud die namelijk zelf al verwoede pogingen doet om de zaak recht te trekken. Het lichaam wat al antwoorden tracht te formuleren voor het probleem door symptomen op te hoesten die de speurtocht in de goede richting kunnen drijven. De geest die probeert te vertalen wat het conflict is, door let wel, vaak zeer eigenaardige vondsten om de druk van de ketel te halen. En het getroffen individu om zijn hele hebben en houden in een andere samenstelling in een zelfde pakketje te wringen.

En dat is eigenlijk wat ik na een jarenlange speurtocht naar wat de werkelijkheid omvat moet beamen. Een psychiatrisch ziektebeeld is meer dan die mens alleen, het is een antwoord op een probleem. Een probleem waar op dat moment geen oplossing voor is maar wat in de loop van de tijd wel hanteerbaar kan worden in de context waarin men leeft. Men kan alleen trachten te begrijpen wat het probleem is en waarom lichaam en geest dit antwoord gevonden hebben.

Men zou zich dus meer tijd, geduld en aandacht moeten nemen. En minder snel de zaak met chemische middelen moeten dempen. Want dan is er wel ogenschijnlijke aanpassing aan het probleem maar geen oplossing. Dit resulteert dan maar al te vaak in een lethargische staat van zijn en een moedeloze schikking in het lot.

Zelf denk ik wel eens dat er meer scholing zou moeten komen over karakters en hoe hier het beste mee om te gaan. In relaties is dit immers een terugkerend thema en juist het trachten te wringen in een hokje roept onwillekeurig een conflict op. Met alle desastreuze gevolgen van dien. Niet alleen voor die mens maar voor zijn gehele omgeving.

Een mens is namelijk meer dan zijn genen en herseninhoud alleen. Hij is een complex geheel in een complexe omgeving in voortdurende staat van verandering. En hij KAN leren hier mee om te gaan.

 

 

Psychedelic waves in Jesus Why, expo 4.

Patronen kunnen in hun eindeloosheid aan elkaar geweven worden zonder vervelend te worden. De herhaling roept een licht hypnotiserend effect op en sommige mensen krijgen wat moeite met hun evenwichtsorgaan. Op zich wel grappig natuurlijk, hoewel diegenen die onder een ‘kermisgevoel’ gaan lijden dit misschien niet zullen beamen.

Mission not complete.

Bij de organisatie van elk systeem moet je bedacht zijn op toevallige insluipingen van componenten die het totaal stevig kunnen  beïnvloeden. De grondgedachte is goed maar de stenen vallen maar niet op hun plaats. Als je in de kleine elementen begint te falen, dan zal het grote niet de gedachte waarmaken. De intentie is zichtbaar, maar helaas.

Om ordening aan te brengen moet men kiezen voor een systeem.

En dat is nog niet zo makkelijk, gezien de oneindigheid aan mogelijkheden.

De onderliggende structuur geeft houvast aan de talloze elementen, maar toch ligt chaos op de loer.

Want als een boodschap niet eenduidig is, wat wordt er dan selectief opgenomen!

Een enkel onopgevuld vierkantje kan meer aandacht vragen dan verantwoord en volledig de aandacht van het totaal trekken.

Het blijft gewoon mieren en het oog trekken tussen twee punten, waardoor grote onrust ontstaat.

Het beeld doorgronden wordt dan een kwestie van verdeelde aandacht.