De slijtageslag op het gebied van vernieuwing begint zichtbaar te worden.

De werkelijkheid is altijd weerbarstiger dan de fantasie kan verbeelden. Als kunstenaar kan ik dat met recht en rede verkondigen want dat is het eerste waar je in die 10.000 uur tegenaan loopt. Wat je met je geniale brein bedenkt hebben je handen nog zo 1, 2, 3 niet uitgevoerd.

Nu is er met dat brein heden ten dage ook nogal wat aan de hand en niet in de laatste plaats een behoorlijke zelfoverschatting. Het lichaam zal het op een of andere manier toch ook moeten bijbenen! Laat het juist daar beginnen te haperen en de pracht oplossing boeddhisme light – mindfulness – staat haaks op een maatschappij die alleen maar prestatie en economie verwacht. Zelfredzaamheid is trouwens ook zo ’n zwaar overschat begrip dat meer tekenen van ‘over de schutting gooien’ dan zin vertoond voor sociale verhoudingen. Zwakke broeders zijn er altijd in elke kudde. Iets dat elke bioloog je geschiedenisproof voor kan tekenen.

De wedstrijdcultuur komt je trouwens werkelijk de neusgaten uit.  En met al die ultieme en geweldige winnaars die dit met veel lof en eer op talloze podia mogen vieren. Verdwijnt ook ergens achter de horizon dat bij elke beheersing van welk vak dan ook, er tevens een eindeloze weg vol herhaling, bloed, zweet en tranen afgelegd is. Of je moet bulken van talent of nog beter de juiste vriendenkring hebben.

En hier begint het te schuren want dan loopt het principe macht,. status en geld binnen. Juist die categorie is nauwelijks in voor vernieuwing en samenwerking want er is nogal wat te verdedigen nietwaar.

Resultaat een cultuur met een theatrale performance van jewelste. Een presentatie voor de bühne met een onwerkelijkheidsgehalte dat  virtueel nog wel te volgen is. Maar dat kant nog wal raakt door eigen overschreeuwing! Bijzonder ontmoedigend voor de mindere goden onder ons overigens, ‘want waarom zou je je in godsnaam zoveel inspannen als je met al je zelfkennis best wel weet dat je die ultieme prestatie van dat geweldige talent toch nooit kunt halen’! Laat staan in je eentje!

En dan is de spagaat compleet met als resultaat dat alles muurvast begint te lopen. De hooggespannen verwachtingen van ons verlicht brein hebben even niet in de gaten gehad dat er ook nog een lichaam te voeden is.

Want daar begon het tenslotte toch allemaal mee, gewoon de slag om fatsoenlijk voedsel, een veilige plek die een beetje aangenaam aanvoelt en wat plezier in luchtige momenten. Naast het idee dat het toch enige zin moet hebben waarom je hier rond loopt?

En die zin lijkt een beetje in elektronische waan te vervliegen. Een psychologische ongesteldheid die misschien ook in het DSM opgenomen kan worden zodat de farmacie er een nanootje tegenaan kan gooien!

 

Advertenties